ห้องทำงานกว้างขวาง มองผ่านหน้าต่างกระจกสูงจากพื้นจรดเพดานออกไปก็เห็นวิวคลองและสวนสาธารณะได้ทั่วทั้งผืน
หลินเสี่ยวเยว่รินกาแฟให้เสิ่นเยี่ยนหรานกับเวินจือเหยาคนละแก้ว
เสิ่นเยี่ยนหรานจิบกาแฟ ก่อนเอนกายพิงโซฟาหนังแท้นุ่มสบาย “พี่ชาย สบายเกินไปแล้วนะ ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม”
เสิ่นเยี่ยนเหลือบมองเธอ “อย่าฝันไปเลย เรามาคุยธุระกันก่อน
พี่จะลงทุนให้ก่อน 1 ล้าน เปิดบริษัทขนาดเล็กชื่อวัฒนธรรมเยียนหราน เน้นทำคอนเทนต์ต้นฉบับ พวกเธอก็มาฝึกงานที่นี่ก่อนเรียนจบ
พอเรียนจบแล้ว พี่จะโอนบริษัทให้เธอ ถ้ามีโครงการดี ๆ พี่ชายคนนี้ค่อยลงทุนเพิ่มให้”
ยิ่งเสิ่นเยี่ยนหรานฟัง ดวงตาก็ยิ่งเป็นประกาย “เยี่ยมเลยพี่ชาย! ฉันคิดจะทำวิดีโอชุดเกี่ยวกับวัฒนธรรมแมนจู แค่ไม่รู้ว่าจะทำเงินได้หรือเปล่า”
เสิ่นเยี่ยนตอบอย่างสบาย ๆ “จะทำเงินได้หรือไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ขอแค่ตั้งใจทำก็พอ ไม่แน่ว่าสักวันอาจประสบความสำเร็จก็ได้”
เวินจือเหยานั่งหลังตรงอยู่บนโซฟา โน้มตัวเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า “พี่เสิ่น สิ่งที่ฉันอยากทำที่สุดคือการ์ตูนสั้นที่สร้างด้วยปัญญาประดิษฐ์ เป็นภาพวาดแนวการ์ตูนสองมิติแบบจีน ตอนนี้แอปหงกั่วกำลังดังมาก ส่วนแบ่งรายได้ของแพลตฟอร์มก็ดีด้วย ต้นทุนของแต่ละเรื่องอยู่ที่ประมาณหนึ่งถึงสองหมื่นหยวนเท่านั้น”
เสิ่นเยี่ยนพยักหน้าเบา ๆ “ลงทุนเพิ่มอีกหน่อยก็ได้ ถ้าจะทำก็ทำให้มีคุณภาพ เอาไปฉายบนแพลตฟอร์มใหญ่ ๆ ถึงจะมีผลตอบรับต่อเนื่องในระยะยาว
พวกเธออยากพักเมื่อไรก็ออกไปเที่ยวได้ แล้วยังมีรายได้หลังจากงานเสร็จอีก แบบนั้นถึงจะเป็นความรู้สึกที่ดีที่สุดของการเริ่มต้นธุรกิจ”
เสิ่นเยี่ยนหรานทอดถอนใจ “ถ้าเป็นแบบนั้นได้ก็ดีสิ แต่จะง่ายขนาดนั้นที่ไหนกัน”