ไม่นานนัก ทั้งสองคนก็กลับมาที่โถงใหญ่พร้อมกับเถ้าแก่หลี่ แล้วเดินไปยังตู้โชว์วัตถุดิบชั้นเลิศเรียงแถวนั้น
หวังข่ายไม่ค่อยพอใจนัก «นี่ก็มีปูจักรพรรดิกับปูหิมะเป็น ๆ ไม่ใช่หรือครับ?»
เถ้าแก่หลี่อธิบายอย่างอดทน «ปูพวกนี้ลูกค้าจองไว้แล้วครับ ขยับไม่ได้จริง ๆ ส่วนวัตถุดิบที่ผมจัดให้คุณก็เป็นของดีที่สุดเหมือนกัน»
หญิงสาววัยรุ่นที่ยืนข้างหวังข่ายเอ่ยขึ้น «ถ้าอย่างนั้น อาหารราคา 1,598 หยวนที่เราสั่งก็ไม่ต่างจากชุดราคา 698 หยวนในโถงใหญ่หรือคะ?»
เถ้าแก่หลี่ยังคงอธิบายอย่างอดทน «เมื่อครู่ผมก็บอกพวกคุณแล้วว่า วัตถุดิบสำหรับงานเลี้ยงส่วนตัวในห้องรับรองมีไม่ครบ ผมนึกว่าพวกคุณเลือกห้องรับรองเพราะให้ความสำคัญกับความเป็นส่วนตัวและการบริการมากกว่า»
หญิงสาวไม่คิดจะฟังสักนิด พูดอย่างงอน ๆ ว่า «งั้นไม่กินแล้ว คืนเงินให้เราด้วย!»
«ต้องขออภัยจริง ๆ ครับ ร้านเราเริ่มเสิร์ฟอาหารแล้ว จะคืนเงินไม่ได้» เถ้าแก่หลี่ตอบด้วยท่าทีหนักแน่น
หญิงสาวรู้ว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิด จึงเริ่มออดอ้อนหวังข่าย
«จ่ายเงินไปตั้งเยอะ แต่ของที่ฉันอยากกินก็ไม่ได้กินสักอย่าง ดูสิ พวกเขากินกันดีกว่าเราที่โต๊ะในโถงใหญ่เสียอีก» เธอชี้ไปยังปูจักรพรรดิและกุ้งมังกรที่วางอยู่บนโต๊ะของเสิ่นเยี่ยนกับคนอื่น ๆ แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
หวังข่ายเสียหน้า แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ปลอบหญิงสาว ก่อนหันกลับเข้าไปในห้องรับรอง
ตอนนั้นเอง ลู่เจิงกับเหอหว่านโหรวก็มาถึง
เหอหว่านโหรวสวมเสื้อโค้ตกันลมสีกากี ผิวขาวผ่อง ดวงตาเรียวยาวสดใสสะอาดตา ดูเป็นมิตรอย่างยิ่ง