หมอชราเงยหน้าขึ้นมอง เห็นญาติพากันมามากมายขนาดนี้
ห้องทำงานนี้เดิมทีก็ไม่ได้กว้าง ช่วงนี้อากาศยังร้อนอีก ถึงกลางคืนจะเย็นลงบ้าง แต่ก็ยังอบอ้าวจนแทบทนไม่ไหว
ญาติมากันแน่นขนาดนี้จะได้ยังไง
“ให้ญาติอยู่ข้างในคนเดียวก็พอ ที่เหลือออกไปรอข้างนอกเถอะ”
เถียนฮวากับหวังอิ๋นฮวาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสบตากัน ต่างฝ่ายต่างอยากรีบเอ่ยปากขออยู่ต่อ
แต่ทั้งสองคนก็พูดไม่ทันฉินหยุนโจว
“แม่ พวกแม่ออกไปรอข้างนอกก่อนเถอะครับ ผมจะอยู่เป็นเพื่อนสวีซุ่ยที่นี่เอง”
ทั้งสองคนจึงไม่มีอะไรจะพูด ถ้าเป็นพวกเธอสองคน ใครจะอยู่ก็ต้องแย่งกัน แต่พอเป็นฉินหยุนโจวแล้ว ก็ไม่มีอะไรให้โต้แย้งจริง ๆ
“ก็ได้ งั้นเราสองคนออกไปรอข้างนอกนะ” หวังอิ๋นฮวาจูงเถียนฮวาออกไปด้วยกัน แล้วยังปิดประตูให้ด้วย
ภายในห้องทำงานของหมอ
หมอชราถามถึงสถานการณ์คร่าว ๆ ตั้งแต่ครั้งล่าสุดที่ทั้งคู่มีเพศสัมพันธ์ ถามถึงประจำเดือน แล้วก็ถามคำถามอื่น ๆ อีกหลายข้อ สวีซุ่ยตอบไปทีละข้อ ก่อนที่หมอจะตรวจให้เธออีกครั้ง
หลังตรวจเสร็จ
หมอชรามองผลตรวจแล้วพยักหน้า “จากผลตรวจ เด็กในท้องของคุณอายุสามเดือนกว่าแล้ว”
“ขอแสดงความยินดีกับทั้งสองคนด้วย”
สวีซุ่ยไม่ได้ประหลาดใจมากนัก เพราะเธอรู้เนื้อเรื่องอยู่ก่อนแล้ว แต่พอหมอพูดออกมา เธอก็ยังก้มลงลูบท้องตัวเองโดยไม่รู้ตัว
ฉินหยุนโจวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินคำพูดของหมอแล้วก็ชะงักไปทันที เขาหันไปมองสวีซุ่ยข้างกายอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะมองไปยังท้องของเธอ