โชคดีที่หยุนโจวเป็นคนดี แต่ถ้าเขาเป็นคนเลวล่ะก็
ชีวิตนี้ของสวีซุ่ยคงพังพินาศไปแล้ว
เมื่อพูดถึงเรื่องในอดีตอีกครั้ง ฉินหยุนโจวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า “ยาย เรื่องมันผ่านไปแล้ว ก็ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะครับ”
“ยายวางใจได้ครับ ต่อให้ยายไม่พูด ผมก็จะดูแลเธอให้ดีอยู่แล้ว”
พวกเขาเป็นสามีภรรยากันแล้ว แม้สวีซุ่ยในอดีตจะทำผิด แต่ตอนนี้นิสัยของเธอเปลี่ยนไปมากแล้ว ไม่เหลวไหลเหมือนเมื่อก่อนอีก
ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างพวกเขายังมีลูกด้วย ต่อไปครอบครัวของพวกเขาก็จะมีสมาชิกสี่คน
ไม่ว่าจะเป็นเพราะความรับผิดชอบหรือเหตุผลอื่นก็ตาม
เขาก็ไม่มีทางไม่ดูแลสวีซุ่ย
เมื่อได้ยินฉินหยุนโจวพูดเช่นนั้น ในที่สุดป้ายซุ่ยผู้เฒ่าก็วางใจลง คิ้วตาคลายออก มองหลานเขยตรงหน้าอย่างไรก็ยิ่งพอใจ
“อย่างนั้นก็ดีแล้ว”
“เอาละ กลับไปเถอะ”
ขาของหลานเขยหายดีแล้ว แน่นอนว่าต้องรีบกลับไปกองทัพ กลับไปเร็วก็จะได้กลับไปรับตำแหน่งเดิมเร็ว และพยายามเลื่อนยศให้ได้โดยเร็ว
แบบนี้ในอนาคตลูกของพวกเขาจะได้มีพ่อเป็นที่พึ่ง เกิดมาก็มีอนาคตที่ดีกว่าลูกบ้านอื่น
ยังเหลือเวลาอีกเดือนกว่า คู่สามีภรรยาหนุ่มสาวจะได้อยู่ด้วยกันนานขึ้น ก็ปล่อยให้พวกเขาใช้เวลาร่วมกันให้มากหน่อย
ไม่อย่างนั้นพอถึงตอนนั้น หลานสาวท้องโตแล้ว คงนั่งรถไฟนานขนาดนั้นเพื่อตามสามีไปติดตามกองทัพไม่ได้ ต่อให้จะไป ก็ต้องรอให้ลูกคลอดและพ้นเดือนคลอดก่อน
ลองคำนวณคร่าว ๆ แล้ว หลังจากแยกกันไป ทั้งสองอาจต้องรอเกินครึ่งปีกว่าจะได้พบกันอีก
ฉินหยุนโจวพยักหน้า “ครับ ยาย งั้นผมกลับก่อนนะครับ”
หลังจากเขาจากไป