ฉินหยุนโจวหลบสายตาสวีซุ่ย แล้วเอ่ยขึ้นอย่างไม่เป็นธรรมชาติว่า “ให้ผมช่วยแต่งตัวไหม”
เขาสังเกตว่าเมื่อเด็กในท้องโตขึ้นเรื่อย ๆ สวีซุ่ยก็แต่งตัวตอนเช้าช้าลง ดังนั้นเขาจึงต้องตื่นให้เร็วขึ้นอีกสักสองสามนาที
สวีซุ่ยก้มดูเวลา ก็พบว่าสายแล้ว
ถ้ายังมัวชักช้าอีก คงไปทำงานสายแน่
เธอรีบลงจากเตียงโดยไม่ปฏิเสธ “เอาสิ รีบมาช่วยฉันเร็วเข้า”
ฤดูหนาวเสื้อผ้าก็เยอะอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้ร่างกายเธออุ้ยอ้ายขึ้นและขยับตัวไม่สะดวก มีคนช่วยแต่งตัวให้ก็เร็วขึ้นไม่น้อย
ฉินหยุนโจวเห็นดังนั้นก็ไม่รีรอ รีบลุกขึ้นหยิบเสื้อผ้าที่สวีซุ่ยเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน แล้วช่วยเธอสวมทีละชิ้น สุดท้ายก็หยิบผ้าพันคอสีแดงสดผืนใหม่เอี่ยมจากตู้เสื้อผ้ามาพันให้เธอ
“ผมซื้อให้คุณเมื่อหลายวันก่อน แต่ลืมเอาให้”
“ข้างนอกหนาว พันไว้ให้ดี น่าจะช่วยให้อุ่นขึ้น”
สวีซุ่ยชะงักไปเล็กน้อย แล้วยืนส่องกระจก
ผ้าพันคอสีแดงสดไม่ดูฉูดฉาดเลยสักนิด สีแดงสดใสยิ่งขับให้เธอดูปากแดงฟันขาว สีหน้าสดใส สวยงามอย่างยิ่ง
หัวใจเธอพลันอบอุ่น ราวกับทั้งร่างร้อนขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะหันไปมองชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“สวยมาก ฉันชอบมาก”
ฉินหยุนโจวโล่งใจ ก่อนจะยิ้มตาม
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาซื้อผ้าพันคอให้ผู้หญิง
เขาถูกใจผ้าพันคอสีแดงสดผืนนี้ตั้งแต่แรกเห็น ตอนนั้นคิดว่าสวีซุ่ยผิวขาว พันแล้วต้องดูดีแน่ ตอนนี้สวีซุ่ยได้พันเสียที เธอสวยจริง ๆ สวยจนทำให้คนละสายตาไม่ได้