ตอนเย็น ยายฉินที่ออกไปเยี่ยมบ้านคนอื่นกลับมา ไหผักกินจิ้มใบใหญ่ของเธอถูกแจกจ่ายจนหมดเกลี้ยงแล้ว
ผักกินจิ้มที่เธอดองไว้ ไม่ว่าจะสีสันหรือรสชาติก็ยอดเยี่ยม แค่มองก็ชวนให้น้ำลายสอแล้ว
ของพวกนี้ราคาไม่แพง แต่เป็นน้ำใจที่ทำขึ้นด้วยมือตัวเอง
วันนี้ยายฉินถือผักกินจิ้มที่ทำเองไปเยี่ยมบ้านทีละหลัง ทำให้เธอได้รู้จักคนไม่น้อย แถมยังพอจะรู้ด้วยว่าคนที่อาศัยอยู่บนชั้นเดียวกันกับพวกเขาเป็นคนแบบไหนบ้าง
ยังไม่ถึงวันเต็ม ยายฉินก็รู้เกือบหมดแล้วว่าบ้านไหนมีสมาชิกกี่คน และแต่ละครอบครัวมีสถานการณ์อย่างไร หลังจากเดินเยี่ยมบ้านมาทั้งวัน
แม้จะมีคำกล่าวว่าญาติห่าง ๆ ยังสู้เพื่อนบ้านใกล้ชิดไม่ได้ แต่เพื่อนบ้านก็มีทั้งคนดีและคนไม่ดี ดังนั้นการทำความรู้จักนิสัยใจคอของเพื่อนบ้านให้ชัดเจนจึงเป็นเรื่องจำเป็น
เดินไปทั่วทั้งวัน ยายฉินไม่เพียงได้ออกกำลังกาย แต่ยังได้ข่าวสารที่เป็นประโยชน์ แถมยังฆ่าเวลาได้อีกด้วย ชีวิตแบบนี้นับว่าสบายไม่น้อย
พอกลับถึงบ้าน เธอก็เข้าไปในห้อง หยิบกระดาษกับปากกาออกมา แล้วก้มลงเขียนจดหมายทีละตัวอักษรบนโต๊ะ
ลายมือของย่าเฒ่าทวดไม่ค่อยสวยนัก บางตัวก็เบี้ยวไปเบี้ยวมา แต่เธอเขียนอย่างตั้งใจมาก
จดหมายเหล่านี้เขียนถึงสหายหญิงเก่าแก่ในเมืองหลวง รวมถึงเพื่อนเก่าและญาติพี่น้องที่บ้านเกิดด้วย
เพราะมีคนให้เขียนถึงมากเกินไป เขียนอย่างไรก็ไม่ทัน ทุกวันพอย่าเฒ่าทวดมีเวลาว่าง เธอก็จะหยุดสิ่งที่ทำ แล้วหยิบกระดาษกับปากกาขึ้นมาเขียนจดหมาย