ฉินหยุนโจววางโจ๊กเนื้อไว้ตรงหน้าสวีซุ่ย “เก็บไว้ให้โดยเฉพาะตั้งแต่ครั้งก่อน”
“ไขมันส่วนใหญ่ถูกเคี่ยวเป็นน้ำมันหมู เหลือเนื้อแดงอยู่ไม่กี่ชิ้น พอทอดแล้ว ยายก็เอาไปแช่ซ่อนไว้ก้นไหน้ำมันหมู”
“บังเอิญผมเห็นเข้าพอดี”
น้ำมันหมูจับตัวเป็นสีขาวนวล แม้จะมีไม่มาก แต่เนื้อก็มีเพียงไม่กี่ชิ้น ซ่อนอยู่ข้างใต้ ถ้าไม่แหวกน้ำมันหมูออก ก็ไม่มีทางรู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่
เนื้อที่เก็บด้วยวิธีนี้ ถ้าวางไว้ในที่เหมาะสม ต่อให้อากาศร้อนแค่ไหน ก็ยังเก็บได้นานเกินครึ่งปีโดยไม่เสีย
แต่ก่อนตระกูลฉินมาจากชนบท คนในเมืองกินน้ำมันเมล็ดกะหล่ำปลีเป็นประจำทุกเดือน ส่วนชาวชนบทส่วนใหญ่ชอบน้ำมันหมูมากกว่า เพราะคิดว่าหอมกว่า
เพราะอย่างนั้น หลังเคี่ยวน้ำมันหมูเสร็จ ก็วางทิ้งไว้ตรงนั้น ไม่มีใครยอมกิน และยิ่งไม่มีใครกล้าแตะ
ข้าวปลาอาหารกับน้ำมันในบ้านนี้ แต่ละวันกินไปเท่าไหร่ก็มีการนับไว้ชัดเจน
น้ำมันเมล็ดกะหล่ำปลีของเดือนนี้ยังใช้ไม่หมด ไม่มีใครคิดจะแตะน้ำมันหมูอยู่แล้ว ย่อมไม่มีใครสังเกตเห็นเนื้อไม่กี่ชิ้นที่ยายซ่อนไว้
นี่แหละคือความสามารถของยายฉิน แต่ต่อให้นางวางแผนรอบคอบแค่ไหน ก็คงนึกไม่ถึงว่าฉินหยุนโจวจะเห็นการแอบทำเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของนางเข้า
พอฟังจบ สวีซุ่ยก็ชะงักไปเล็กน้อย เธอไม่คิดเลยว่ายายฉินจะมีเล่ห์เหลี่ยมไม่น้อย ถึงว่าแกถึงแย่งกันจะลงมือจัดการเนื้อพวกนั้นด้วยตัวเอง
แต่เรื่องนี้ก็กลายเป็นผลดีกับเธอไป
“คุณว่า ย่าเฒ่าทวดจะได้กลิ่นเนื้อแล้วลุกจากเตียงขึ้นมาหรือยัง”