ฉินหยุนโจวพยักหน้าเบา ๆ “อืม ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ภัตตาคารของรัฐแถวนี้น่าจะมีอาหารจานเนื้อขาย ถึงพรุ่งนี้คุณจะได้หยุด แต่พรุ่งนี้อาจจะไม่มีแล้ว”
“เพราะอย่างนั้น ผมเลยกะจะพาคุณไปก่อน จะได้กินมื้อดี ๆ บำรุงร่างกาย”
ตอนนี้ความสามารถของเขายังไม่ถึงขั้นที่จะทำให้ทุกคนในบ้านได้กินเนื้อบ่อย ๆ ได้ แค่ทำให้ที่บ้านได้กินเนื้อสักมื้อเดือนละครั้ง ได้ลิ้มรสอาหารที่มีเนื้อบ้าง ก็เป็นขีดจำกัดที่เขาทำได้แล้ว
เขายังมีภรรยากับลูกที่ต้องเลี้ยงดู จะไม่สนใจสวีซุ่ยกับลูกในท้องของเธอได้อย่างไร
ดังนั้นทุกเดือนเมื่อเบี้ยเลี้ยง เงินช่วยเหลือและสวัสดิการต่าง ๆ รวมถึงคูปองมาถึง สิ่งแรกที่เขาต้องรับประกันคือโภชนาการของภรรยากับลูก ส่วนการทำให้คนในบ้านมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นค่อยว่ากันทีหลัง
ได้คำตอบที่แทบไม่ต่างจากที่คิดไว้ สวีซุ่ยเงยหน้ามองฉินหยุนโจว แววตาพลันมีความรู้สึกแปลกไปหลายส่วน
ตั้งแต่ทั้งสองคนมาอยู่ด้วยกัน ตลอดช่วงหลายวันที่ผ่านมา
ที่จริงเธอสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในการอยู่ร่วมกันของทั้งคู่ โดยเฉพาะฉินหยุนโจวที่ดูเหมือนจะค่อย ๆ ไม่รักษาระยะห่างอย่างสุภาพเหมือนตอนแรกแล้ว กลับอ่อนโยนและเอาใจใส่เธอมากขึ้น
ตอนนี้ทั้งสองคนใช้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ยามค่ำคืนก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอากาศหนาวลงหรืออย่างไร
ยิ่งนอน ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ก็ยิ่งใกล้เข้ามา อุณหภูมิใต้ผ้าห่มก็ร้อนขึ้นตามไปด้วย
บางครั้งตอนเธอตื่นขึ้นมากลางดึก ยังพบว่าตัวเองนอนอยู่ในอ้อมแขนของฉินหยุนโจว เขาใช้แขนโอบเอวเธอไว้อย่างระมัดระวัง ทั้งคู่แนบชิดกันมาก ใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่าย