“เรื่องนี้ผ่านมาหลายวันแล้ว ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร พวกเราเลยไม่ได้บอกคุณ ส่วนเรื่องเสี่ยวเฟย ฉันสั่งสอนเขาไปแล้ว”
สีหน้าของหวังอิ๋นฮวาดีขึ้นเล็กน้อย พอได้ยินว่าเข้าโรงพักตำรวจ เธอก็นึกว่าลูกชายคนเล็กทำตัวเหลวไหล ไปทำเรื่องผิดกฎหมายอะไรเข้าเสียอีก
“ต่อไปถ้าเจ้าหนูนั่นมีเรื่องอะไร พวกคุณก็อย่าคอยปิดบังฉันอีก”
“เรื่องไหนที่ควรสั่งสอนก็ต้องสั่งสอน จะได้ไม่โตขึ้นมาแล้วเดินผิดทาง”
สวีซุ่ยกับฉินหยุนโจวพยักหน้า ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรต่อ
พวกเขายังรู้จักกาลเทศะอยู่
เรื่องลูกชายคลี่คลายแล้ว ต่อไปก็เป็นเรื่องลูกสะใภ้แย่งเงิน
หวังอิ๋นฮวาชี้หลิวเฟิ่ง พลางพูดกับเกาหมิงว่า “ท่านตำรวจครับ ถึงผู้หญิงคนนี้จะเป็นลูกสะใภ้ของฉัน แต่เธอแย่งกระเป๋าผ้าของฉันกลางถนน ในกระเป๋ามีเงินอยู่ไม่น้อย”
“ฉันขอให้คุณส่งเธอเข้าคุกไปสักพักได้ไหมครับ”
ตอนนี้เธอมองออกแล้ว
ในสายตาของหลิวเฟิ่ง ไม่มีอะไรสำคัญเลย มีแต่ตัวเองเท่านั้นที่สำคัญที่สุด
ถ้าแค่นั้นก็แล้วไป หากไม่ทำร้ายใคร เธอจะทำอะไรก็เรื่องของเธอ
แต่ผู้หญิงคนนี้กลับเป็นคนใจร้ายที่เห็นแก่เงินและตัวเอง จนไม่คิดจะสนใจแม้กระทั่งชีวิตลูกชายแท้ ๆ
ผู้หญิงแบบนี้น่ากลัวเกินไป ต้องให้บทเรียนที่ทำให้จำขึ้นใจ
“ไม่ได้ ทำไมล่ะ นั่นเป็นเงินที่ฉันได้จากการขายตำแหน่งงาน เป็นเงินของฉันเอง ฉันแค่เอาเงินที่เป็นของฉันคืนมา ผิดตรงไหน ทำไมต้องจับฉันเข้าคุก” หลิวเฟิ่งดิ้นรนสุดแรง พลางจ้องสวีซุ่ยอย่างเคียดแค้น
“เป็นเพราะคุณใช่ไหม คุณไปยุยงแม่คุณให้ทำลายความสัมพันธ์ในครอบครัวเดิมของฝ่ายหญิงอีกแล้วใช่ไหม”