ฉินหยุนโจวคาดไม่ถึงอยู่บ้าง
สวีซุ่ยเห็นเขาดูแปลกใจ จึงเล่าทุกอย่างที่ตัวเองรู้ให้เขาฟังจนหมด
“ถึงพ่อจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของย่า แต่พ่อกับแม่ก็ให้ความเคารพยายมาก ไม่ใช่เพราะอะไรหรอก ก็เพราะงานที่พ่อทำอยู่ตอนนี้ ยายเป็นคนหาคอนเนกชันฝากฝังถึงได้มานี่แหละ”
“แถมบ้านสามสิบกว่าตารางเมตรหลังนี้ ตอนนั้นย่าแต่งงานกับปู่ สองตายายก็ใช้เส้นสายหาซื้อเก็บไว้ล่วงหน้า”
“สมัยนั้น ที่นี่ยังไม่ใช่เขตบ้านพักพนักงานโรงงานทอผ้า”
“นอกจากนี้ ยายก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คนของบ้านนี้ที่มีงานทำ งานของพ่อเป็นภารโรงอยู่ที่สถานีรับซื้อของเก่าในอำเภอ เงินเดือนสิบแปดเหมาห้าต่อเดือน งานของยายคือกวาดถนน ได้เดือนละสิบสามเหมาห้า”
“ส่วนพี่ใหญ่ พี่ใหญ่เป็นลูกจ้างชั่วคราวที่โรงเลื่อยไม้”
“สรุปคือ ในบ้านนี้ ยายมีสถานะสูงมาก แถมพ่อกับแม่ก็กตัญญู จึงแทบไม่เคยมีปัญหากับยาย”
ฉินหยุนโจวถาม “ย่ากับปู่หลังแต่งงานกัน ไม่มีลูกชายด้วยกันเหรอ”
“ไม่มีหรอก แต่ก่อนแต่งงานมีลูกสาวคนหนึ่ง ตอนนี้พวกเขาอยู่บ้านนอก ปกติก็ติดต่อกับพวกเราบ้างนิดหน่อย ถึงหน้าถึงตาก็ไปมาหาสู่กัน” สวีซุ่ยคิดสักครู่แล้วตอบ
“ตอนแรกที่ยายได้โควตาเข้าไปทำงานที่สถานีรับซื้อของเก่า ลูกสาวกับลูกเขยของยายก็เคยมาอาละวาด เพราะพวกเขาคิดว่าโควตานั้นต้องยกให้ลูกเขย ลูกชายไม่ใช่ลูกแท้ ๆ แต่ลูกสาวสิใช่”