กลับเข้ามาในห้อง ปิดประตูห้อง
สวีซุ่ยเพิ่งหยิบชุดนอนออกมาจากตู้เสื้อผ้า เตรียมหามุมเปลี่ยน พอหันไปก็พบว่าห้องนี้เล็กมากจริง ๆ ไม่มีมุมให้เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย
ทันใดนั้น เธอก็สังเกตว่าฉินหยุนโจวหยิบหนังสือออกมาจากที่ไหนสักแห่ง ก้มหน้าอ่าน ปลายหูของเขาแดงเรื่อ ไม่รู้ว่าร้อนหรือเป็นอะไร
ในเมือง ทุกคืนถึงเวลาเข้านอนจะตัดไฟดับไฟรวมกัน อีกไม่กี่นาทีก็จะดับไฟแล้ว
ในห้องพวกเขาก็ไม่มีตะเกียง
ในใจสวีซุ่ยมีการคาดเดาแวบผ่าน แต่ไม่ทันไรก็ถูกเธอปฏิเสธ คงแค่ร้อนเท่านั้นเอง
ในเมื่ออีกฝ่ายกำลังก้มหน้าอ่านหนังสือ
เธอเลยนั่งที่ขอบเตียง ถอดเสื้อผ้าออกอย่างคล่องแคล่ว แล้วรีบเปลี่ยนใส่ชุดนอน เปิดผ้าห่มขึ้นนอนบนเตียง
ชั่วครู่ให้หลัง ฉินหยุนโจวจึงวางหนังสือในมือ ถอดเสื้อนอก เปลี่ยนเป็นชุดนอนของตัวเองขึ้นเตียง
ตอนนี้เรื่องพื้นฐาน เขาทำเองได้หมดแล้ว ไม่ต้องรบกวนใคร
เขาเปลี่ยนใส่ชุดนอนแล้ว กำลังจะขึ้นเตียง แต่ท่วงท่ากลับชะงัก สายตาหยุดอยู่ที่ผ้าห่มผืนที่ตระกูลฉินเตรียมไว้ ตอนนี้ถูกสวีซุ่ยใช้เป็นผ้ารองนอน
“ผมใช้ผ้าห่มผืนนี้คนเดียว คุณใช้ผืนใหม่นั่นเถอะ”
สวีซุ่ยกำลังจะหลับตา ลืมตาขึ้นมองฉินหยุนโจวทันที เห็นเขาทำท่าจริงจัง
เธอไม่ได้ถามอะไรมาก ลุกขึ้นจากเตียงทันที ม้วนผ้าห่มที่รองอยู่ข้างในส่งไปให้เขา “อ่ะ”