แม้บ้านหลังนี้จะยังจัดเก็บไม่เรียบร้อย ยังมีข้าวของอีกหลายอย่างที่ไม่ได้ซื้อมาเติม จึงดูโล่งอยู่บ้าง
แต่เพราะคนในบ้านมีหลายคน จึงไม่รู้สึกเงียบเหงาเลยสักนิด กลับครึกครื้นเป็นพิเศษ
ฉินหยุนโจวยังตั้งใจซื้อน้ำอัดลมกลับมาหลายขวด ทำเอาเด็กทั้งสองคนดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ เด็กคนไหนบ้างจะไม่ชอบของหวาน ๆ แบบนี้
ยุคนี้ข้าวของเครื่องใช้ยังขาดแคลน รายได้ของสามีภรรยาคู่นี้ถือว่าฐานะครอบครัวไม่เลว แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นกินเนื้อได้บ่อย ๆ
อาหารวันนี้ส่วนใหญ่เป็นเนื้อสัตว์กับธัญพืชขัดสี เรียกได้ว่าไม่ต่างจากมื้อฉลองเทศกาล
แม้ยายฉินจะอาศัยอยู่ในเมืองหลวงมาหลายปี จนชินกับวิถีชีวิตที่นั่น และไม่ค่อยขาดเนื้อกิน
แต่พอเห็นบนโต๊ะมีทั้งเนื้อและธัญพืชขัดสี ในฐานะคนที่เคยผ่านภัยแล้งอาหารครั้งใหญ่มาก่อน เธอก็อดตาเป็นประกายและกลืนน้ำลายไม่ได้
ถึงอย่างนั้น ยายเฒ่าก็ไม่ลืมว่ามื้อดี ๆ แบบนี้เป็นเพราะสวีซุ่ยกับฉินหยุนโจว
“มา ๆ กินข้าวกัน เจอกันพร้อมหน้าพร้อมตาได้ไม่ง่าย คืนนี้ต้องกินให้อิ่มหนำสำราญ”
เธอคีบซี่โครงเปรี้ยวหวานที่เด็กทั้งสองชอบให้คนละชิ้น จากนั้นก็คีบเนื้อให้ฉินหยุนโจวกับสวีซุ่ยคนละชิ้น แล้วจึงคีบกับข้าวที่ชอบใส่ชามให้ตู้เหมยกับตัวเอง
สวีซุ่ยยิ้มบาง ๆ ก่อนคีบเนื้อติดมันชิ้นใหญ่ให้ยายฉิน “ขอบคุณค่ะคุณย่า”
คนยุคนี้ชอบเนื้อติดมันชิ้นใหญ่ เพราะมีน้ำมัน ส่วนเนื้อไม่ติดมันนั้น หลายคนกลับไม่ชอบ
บนโต๊ะอาหาร คนส่วนใหญ่มักแย่งกันกินเนื้อติดมันชิ้นใหญ่