สวีซุ่ยกับฉินหยุนโจวสองสามีภรรยา ยังรับปากว่าจะช่วยเซี่ยวเหมยหาคู่ครองและช่วยสอดส่องหางานให้
จากที่เธอรู้จักสองสามีภรรยาคู่นี้ เรื่องนี้ต้องสำเร็จแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น หลายปีมานี้เซี่ยวเหมยก็เก็บเงินได้ก้อนหนึ่งแล้ว
ต่อไปเธอก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเด็กคนนี้อีกแล้ว
……
สวีซุ่ยกับฉินหยุนโจวต่างก็เห็นว่ายายเฒ่ากับคนอื่น ๆ ไปอยู่ที่ห้องติดกัน เปิดพื้นที่ให้สองสามีภรรยา
ทั้งสองสบตากัน
ชั่วขณะนั้น บรรยากาศภายในห้องราวกับร้อนระอุขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ไม่รู้ตัวเลยว่าทั้งคู่เดินเข้ามาในห้องนอนใหญ่แล้ว พอประตูห้องปิดลง ฉินหยุนโจวก็รวบสวีซุ่ยเข้ามาในอ้อมกอด กอดเธอไว้แน่น น้ำเสียงทุ้มแหบพร่า แฝงด้วยความคิดถึงอันหนักอึ้งที่ไม่อาจคลี่คลาย
“ซุ่ยซุ่ย……”
วินาทีต่อมา เขาก็ก้มหน้าซุกลงตรงซอกคอขาวนุ่มของสวีซุ่ย ลมหายใจอุ่นร้อนพรมลงบนผิวกายของเธอ ก่อนจะอดใจไม่ไหวเริ่มจุมพิตเธอ
“ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน ซุ่ยซุ่ย คุณคิดถึงผมไหม……”
“คิดถึงสิ แน่นอนว่าคิดถึง” ขอบตาของสวีซุ่ยแดงระเรื่อ เธอปล่อยให้ฉินหยุนโจวกอดเธอไว้แน่น ปล่อยให้เขาจุมพิตเธอตามใจ
เธอไม่ใช่หุ่นไม้ จะไม่คิดถึงผู้ชายคนนี้ได้อย่างไร
ความรู้สึกเป็นเรื่องของคนสองฝ่าย หัวใจคนเราก็สร้างจากเนื้อหนัง ฉินหยุนโจวดีกับเธอ เธอย่อมดีกับเขาเช่นกัน
พูดกันตรง ๆ ผู้ชายมีสักกี่คนที่ทำได้อย่างฉินหยุนโจว แต่งงานมีลูกแล้วก็ยังสนับสนุนให้ภรรยาไปเรียนต่อโดยไม่มีเงื่อนไข
เรียนต่อเนื่องมาหลายปีขนาดนี้ สองสามีภรรยาแทบไม่ได้อยู่พร้อมหน้ากัน แม้แต่ลูก ๆ ก็แทบไม่ได้เจอหน้าพ่อ