สวีซุ่ยเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ตอนนี้อยู่ในช่วงฝึกงาน ตามระดับของช่างเทคนิค เธอเป็นช่างเทคนิคระดับสิบสี่ ได้เงินเดือนเดือนละสี่สิบแปดหยวนห้าเจี่ยว
ถ้าในอนาคตได้เป็นพนักงานประจำและเลื่อนเป็นช่างเทคนิคระดับสิบสาม ก็จะได้เงินเดือนเดือนละห้าสิบห้าหยวน
แค่เงินเดือนช่วงฝึกงานตอนนี้ ก็สูงกว่าเงินเดือนที่เขาเคยได้ตอนเป็นพนักงานจัดซื้ออยู่สถานีธัญพืชในบ้านเกิดมากแล้ว แทบจะเทียบได้กับคนขับรถบรรทุกใหญ่ในอำเภอเล็ก ๆ เลยทีเดียว
ในยุคนี้ ชนชั้นกรรมาชีพเป็นกลุ่มที่มีอาชีพมั่นคงและเป็นที่ต้องการมากที่สุด คนงานที่มีทักษะกับคนงานที่ไม่มีทักษะย่อมได้รับสวัสดิการต่างกัน
ยิ่งไม่ต้องพูดถึง นี่เป็นเพียงเงินเดือนก่อนเริ่มงานอย่างเป็นทางการเท่านั้น ต่อไปเมื่อทำงานในสายนี้นานขึ้นและระดับสูงขึ้น เงินเดือนก็จะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
สวีซุ่ยมาถึงฝ่ายรักษาความปลอดภัยของโรงงานเครื่องจักรกลที่ 1 แห่งเมืองหลวง แล้วยื่นบัตรประจำตัวแนะนำตัวกับจดหมายแนะนำให้คุณปู่ยามของฝ่ายรักษาความปลอดภัย
“สวัสดีค่ะคุณปู่ หนูชื่อสวีซุ่ย เป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเมืองหลวงที่มาฝึกงานที่โรงงานเครื่องจักรกลที่ 1 แห่งเมืองหลวงของเราค่ะ”
คุณปู่รับของทั้งสองอย่างไปดู ก็พบว่าเป็นนักศึกษาฝึกงานจากมหาวิทยาลัยเมืองหลวงจริง ๆ เมื่อเห็นหญิงสาววัยเยาว์หน้าตาสะสวยผิวขาวตรงหน้า เขาก็อดแปลกใจไม่ได้ จึงอดมองเธออีกหลายครั้งไม่ได้
“สาวน้อย หน้าตาสะสวยจริง ๆ มีแฟนหรือยัง?”
“ถ้ายังไม่มี ปู่แนะนำหนุ่มคนหนึ่งให้เอาไหม เป็นคนในโรงงานของเรานี่แหละ ถ้าสามีภรรยาทำงานโรงงานเดียวกัน ต่อไปเมื่อทำงานนานขึ้น โอกาสได้บ้านพักก็ยิ่งมากขึ้น”