ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉินหยุนโจวกลับมาเพียงครั้งเดียวในช่วงแรก หลังจากนั้นก็ไม่มีเวลาว่างกลับมาอีกเลย
ตอนนี้ลูกทั้งสองคนอายุสามขวบกว่าแล้ว วิ่งเล่นกระโดดโลดเต้นได้คล่อง
ทุกปี สวีซุ่ยจะพาลูกทั้งสองไปถ่ายรูปร่วมกันหนึ่งใบ แล้วส่งไปให้ฉินหยุนโจวที่กองทัพ
เด็กทั้งสองได้เห็นฉินหยุนโจวแค่ในรูปเท่านั้น พอเห็นเด็กคนอื่นมีพ่ออยู่ข้างกาย พวกเขาก็มักบ่นกันอยู่ที่บ้านว่าพ่อจะกลับมาเมื่อไร
หลังรับเงินกับจดหมายจากไปรษณีย์แล้ว สวีซุ่ยก็แวะไปร้านสหกรณ์ ซื้อลูกอมนมกระต่ายขาวกับขนมเถาสู่มาหนึ่งห่อ จากนั้นก็ไม่รอช้า เดินทางกลับตรอกกุ้ยฮวาทันที
พอสวีซุ่ยก้าวเข้าไปในลานบ้านเล็ก ๆ ของตัวเอง เหยียนเหยียนกับเยาเยาที่กำลังเล่นอยู่กับเด็ก ๆ กลุ่มใหญ่ในลานบ้านก็ได้ยินเพื่อนข้าง ๆ ร้องเรียกขึ้นมา พร้อมกับเสียงกลืนน้ำลายดังไม่หยุด
“รีบดูเร็ว แม่ของพวกเธอกลับมาแล้ว ในมือยังถือลูกอมนมกระต่ายขาวกับขนมเถาสู่มาด้วย”
เด็กทั้งสองที่กำลังนั่งนับมดอยู่บนพื้นเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นสวีซุ่ยกลับมาจริง ๆ โดยถือขนมเถาสู่ถุงใหญ่กับลูกอมนมกระต่ายขาวอีกถุง
พวกเขารีบลุกขึ้นจากพื้น วิ่งขาสั้น ๆ ตึกตักเข้ามาหาสวีซุ่ย คนละคนกอดขาข้างหนึ่งของเธอไว้ ส่วนดวงตาก็จ้องขนมในมือสวีซุ่ยไม่กะพริบ น้ำลายแทบไหล
“แม่ ในที่สุดแม่ก็กลับมา หนูกับพี่คิดถึงแม่จังเลย” เยาเยามีใบหน้าเล็ก ๆ นุ่มนิ่มขาวผ่อง ดวงตาเรียวคู่หนึ่งฉ่ำวาว สดใสและงดงาม ขนตายาวหนา ทั้งตัวขาวนวลน่ารัก ราวกับลูกพีชฉ่ำน้ำลูกหนึ่ง