ฉินหยุนโจวเดินเข้ามาโดยใช้ไม้ค้ำ เขาพยักหน้าให้หวังอิ๋นฮวาเล็กน้อย ถือเป็นการทักทาย
“เพิ่งมาถึงไม่นานค่ะ”
หวังอิ๋นฮวากระอักกระอ่วนอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานก็กลับมาทำสีหน้าจริงจังดังเดิม เธอกระแอมเบา ๆ “หยุนโจว ดีแล้วที่ได้ยิน”
“แม่จะไม่พูดซ้ำแล้วนะ”
“สรุปก็คือ เวลาพวกเธอสองผัวเมียนอนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ต้องระวังหน่อย อะไรที่ไม่ควรทำก็อย่าทำ ต่อให้อดใจไม่ไหวก็ต้องอด ไม่ใช่แค่ตอนนี้นะ หลังคลอดลูกแล้ว อย่างน้อยครึ่งปีก็ยังไม่ได้เหมือนกัน”
ไม่อย่างนั้นถึงตอนนั้นผู้ชายคงสบาย แต่คนที่ต้องลำบากคือผู้หญิงกับเด็ก ฉินหยุนโจวพยักหน้าโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน “แม่วางใจได้ครับ พวกเราจะไม่ทำ”
จนถึงตอนนี้ เขากับสวีซุ่ยมีอะไรกันแค่ครั้งเดียว
หลังจากครั้งนั้นเธอก็ตั้งท้อง และพวกเขาก็ไม่เคยมีเรื่องแบบนั้นกันอีกเลย
หวังอิ๋นฮวาถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ก็ยังไม่ค่อยวางใจ จึงกำชับอีกครั้ง “พวกเธอรู้จักยับยั้งชั่งใจก็ดีแล้ว แม่จะไม่พูดอะไรมากกว่านี้”
“เอาละ หยุนโจว ซุ่ยซุ่ย พวกเธอเข้าไปนั่งในห้องก่อน เกี๊ยวกำลังจะลงหม้อแล้ว ที่นี่ไม่ต้องใช้พวกเธอหรอก เข้าไปนั่งในห้องเถอะ”
ห้องครัวมีพื้นที่แค่นิดเดียว มีคนสักหนึ่งสองคนเบียดอยู่ก็ยังพอไหว แต่ถ้าคนเยอะก็มีแต่จะชนกันไปมา
ตอนนี้ท้องของสวีซุ่ยโตขึ้นเรื่อย ๆ เธอไม่เหมาะจะอยู่ในที่แบบนี้จริง ๆ
ทั้งสองจึงเข้าไปในห้อง
พอเข้าไป
สวีซุ่ยเห็นเหอเฉวียนกำลังก้มหน้าซ่อมเก้าอี้อยู่ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว พอเห็นว่าเป็นสวีซุ่ยกับฉินหยุนโจว สีหน้าของเขาก็ดูไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง แต่ก็ยังเอ่ยทักทาย