ฉินโหย่วเถียนที่กำลังสูบยาเส้นอยู่ในห้องรีบเปิดหน้าต่างระบายกลิ่นทันที
รู้ว่าวันนี้หลานชายกับหลานสาวจะกลับจากโรงพยาบาล เขาจึงไม่กล้าสูบยาในห้องจริงจังนัก แต่ก็อดใจไม่ไหว สูบเข้าไปสักหนึ่งสองคำ พอช่วยบรรเทาอาการอยากยาได้บ้าง
เพราะอย่างนั้น กลิ่นยาในห้องจึงไม่ได้แรงมาก พอเปิดหน้าต่างก็ระบายหายไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อแน่ใจว่ากลิ่นยาในห้องจางหายไปหมดแล้ว ฉินโหย่วเถียนก็รีบออกไปข้างนอก ก่อนหน้านี้ลูกสะใภ้เพิ่งคลอดและนอนพักอยู่ที่โรงพยาบาล เขาจึงไม่สะดวกไปดูเด็กสองคน คนที่ไปเยี่ยมมีเพียงภรรยาของเขา
ทุกวันหลังจากภรรยากลับจากไปดูเด็ก ก็จะเล่าให้เขาฟังว่าเด็กสองคนน่ารักน่าเอ็นดูแค่ไหน
เขาอิจฉาอยู่ในใจเหลือเกิน ทุกครั้งจึงอดไม่ได้ที่จะขอให้ภรรยาเล่าเรื่องหลานชายกับหลานสาวให้ฟังมากขึ้นอีกหน่อย
คราวนี้ดีเลย ในที่สุดก็รอจนเด็กสองคนกลับจากโรงพยาบาลได้เสียที
ในสวนเล็ก ๆ
ฉินหยุนโจวพยุงสวีซุ่ยลงจากรถสามล้อ แล้วพาเธอกลับเข้าไปในห้อง
เด็กสองคนก็ถูกอุ้มกลับเข้ามาในห้องเช่นกัน
ฉินโหย่วเถียนกับเถียนฮวาถามไถ่สวีซุ่ยอยู่สองสามคำ แล้วก็ให้เธอกลับเข้าห้องไปนอนพัก อย่างไรเสียเธอก็เพิ่งคลอดได้ไม่กี่วัน ยังต้องนอนพัก ห้ามลุกจากที่นอนง่าย ๆ และห้ามโดนลม
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ คุณพ่อคุณแม่ ฉันกลับเข้าห้องก่อนนะคะ” ร่างกายของสวีซุ่ยยังอ่อนแอมาก จำเป็นต้องนอนพัก เธอจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงให้ฉินหยุนโจวพยุงกลับเข้าห้องไปพักผ่อน