เห็นสภาพของสวีซุ่ยแล้ว คืนนี้คงทำให้เธอเหนื่อยแย่ ฉินหยุนโจวเลิกคิ้วเล็กน้อย สายตาล้ำลึกจับจ้องใบหน้าของเธอ
“ฉันจะพยายาม”
“แต่ซุ่ยซุ่ย เธอก็รู้นี่ว่าเราแยกจากกันมาสามปีกว่าแล้ว ฉันคิดถึงเธอมาก คิดถึงมากจริง ๆ”
ฉินหยุนโจวขยับเข้าใกล้สวีซุ่ย ค่อย ๆ ดึงผ้าห่มของเธอออก แล้วกอดเอวเธอไว้แน่น ซุกหน้าลงกับอกของเธอ เสียงแหบพร่าเล็กน้อย
ไม่มีผู้ชายคนไหนที่เผชิญหน้ากับผู้หญิงที่ตัวเองชอบแล้วจะสงบใจได้
ยิ่งผู้หญิงคนนี้เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขา ทั้งสองยังนอนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน และกว่าจะได้พบกันอีกครั้งก็ผ่านมานานเหลือเกิน
เขาควบคุมตัวเองไม่อยู่จริง ๆ ยามไม่มีใครอยู่ข้างกาย เขาก็มักอดใจไม่ไหว อยากกอดเธอ อยากจูบเธอ
ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อคืนฉินหยุนโจวได้กอดภรรยาที่คิดถึงมาตลอดในที่สุด เขาตื่นเต้นดีใจมากแค่ไหน แรงทั้งหมดที่มีแทบจะทุ่มลงไปกับภรรยาจนหมด
เขาแค่อยากยืนยันว่าคนคนนี้อยู่ข้างกายเขาจริง ๆ ไม่ใช่เหมือนเมื่อก่อนที่พอตื่นขึ้นมาก็พบว่าเป็นเพียงความฝัน
เมื่อฝันสลาย คนก็จากไป ทุกอย่างสูญสิ้น เหลือเพียงเขาคนเดียวนอนอยู่ใต้ผ้าห่มเย็นเยียบ นึกย้อนไปถึงเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ในอดีตที่บ้านเกิด
บางคนอาจคิดว่าช่วงที่ขาบาดเจ็บและกลับไปอยู่บ้านเกิดเป็นช่วงตกต่ำที่สุดในชีวิตของเขา
แต่ที่จริงแล้ว นั่นเป็นช่วงเวลาที่เขามีความสุขที่สุด เขาไม่เคยรู้สึกเลยว่าปีนั้นผ่านไปอย่างยากลำบาก ตรงกันข้าม ตอนนี้พอนึกถึงวันเวลาในปีนั้น เขาก็อดคิดถึงไม่ได้