ยิ่งไปกว่านั้น ข่าวเรื่องงานของฉินหมิน เธอก็เป็นคนไปสืบจากตาแก่คนหนึ่งมาแต่แรก ส่วนเงินที่ใช้ซื้องานก็มาจากที่ตระกูลฉินมายืมเธอไป
เงินยังไม่ทันได้คืนทุน จะปล่อยให้ฉินหมินเจ้าหนูนั่นทำงานหลุดมือไปได้อย่างไร
เธอลุกขึ้นยืนทันที “ไม่ได้ อย่าหวังจะได้งานที่โรงงานไม้แปรรูป งานนั้นตระกูลฉินของเราใช้เงินซื้อมา ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ”
“เธอตบฉินหมินจนเข้าโรงพยาบาล ค่ารักษานี้เธอไม่จ่ายก็ต้องจ่าย อีกอย่าง เงินที่เธอมีอยู่ในมือน่ะ ไม่ใช่เงินที่ฉินหมินแบกไม้ทำงานอยู่โรงงานไม้แปรรูปทุกวันหามาหรือไง ถ้าเขาเป็นอะไรจนทำงานไม่ได้ เธอจะได้ประโยชน์อะไร”
งานนั้นลำบาก เป็นงานใช้แรงทั้งนั้น
ปกติแล้วมีแต่ผู้ชายตัวโต ๆ ทำกัน
เซียวเฟินเป็นผู้หญิง ต่อให้ได้งานนั้นมาก็คงทำไม่ไหว เก้าในสิบเธอคงยกงานให้น้องชายตัวเองต่อทันที
ถึงตอนนั้นตระกูลฉินของพวกเขาก็คงกลายเป็นไอ้โง่ที่เสียงานให้คนอื่นเปล่า ๆ
ยายฉินพูดไม่กี่ประโยค
เซียวเฟินก็เงียบไป แต่ก็ยังไม่ยอมง่าย ๆ เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ได้ ต่างฝ่ายต่างถอยคนละก้าว เงินก้อนนี้ฉันจ่ายเอง แต่เขาต้องเขียนจดหมายขอโทษให้ฉันหนึ่งฉบับ แล้วเอาไปติดไว้ที่บอร์ดประกาศของเขตบ้านพัก อีกอย่าง ให้เขาไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล ดูให้รู้กันไปเลยว่าตกลงใครกันแน่ที่มีลูกไม่ได้”
ในตระกูลฉิน ยายแก่คนนี้ฉลาดแกมโกงที่สุด ส่วนเถียนฮวานิสัยอ่อนที่สุด
มียายแก่คนนี้อยู่ เธอไม่มีทางได้งานนั้นแน่ เมื่อครู่ที่พูดไปก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง