สวีซุ่ยไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมอง แค่ได้ยินเสียงก็รู้แล้วว่าคนที่มาคือใคร
เด็กที่เรียกเธอว่าป้าสาวได้มีเพียงจินเป่า ลูกชายของพี่ชายคนโต ปีนี้อายุสี่ขวบ ส่วนเจ้าของเสียงผู้หญิงนั้นก็คือหลิวเฟิ่ง พี่สะใภ้ของเธอ
เจ้าของร่างเดิมมีความสัมพันธ์ไม่ดีกับหลิวเฟิ่ง พาลไม่ชอบหลานชายตัวน้อยคนนี้ไปด้วย นาน ๆ ครั้งก็แอบแย่งของกินของเด็ก แน่นอนว่าต้องแอบทำตอนที่ไม่มีใครเห็น แถมยังห้ามจินเป่าเรียกเธอว่าป้าสาวอีกด้วย
สาเหตุหลักเป็นเพราะเจ้าของร่างเดิมคิดว่าหลิวเฟิ่งเป็นคนเจ้าเล่ห์ลึกล้ำ เด็กสาวบ้านนอกคนหนึ่งไม่เพียงใช้ความไว้ใจของเธอเป็นเครื่องมือ ยังอาศัยวิธีการที่น่ารังเกียจบีบบังคับจนได้แต่งเข้ามาในเมือง กลายเป็นพี่สะใภ้ของเธอ และมีลูกด้วยกัน
กองผลิตที่หลิวเฟิ่งอยู่เป็นกองผลิตเดียวกับบ้านเกิดของหวังอิ๋นฮวา ทั้งสองครอบครัวรู้จักกัน เจ้าของร่างเดิมเองก็กลับไปบ้านตาที่ชนบทเป็นครั้งคราว
ไปมาหาสู่กันบ่อยเข้า ทั้งสองคนก็สนิทกัน
แต่หลังจากหลิวเฟิ่งแอบปิดบังและใช้เจ้าของร่างเดิมเป็นเครื่องมือ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร จนได้เป็นคู่กับเหอเฉวียน พี่ชายคนโตของเจ้าของร่างเดิม และแต่งเข้ามาในตระกูลสวี เจ้าของร่างเดิมก็ไม่พูดกับหลิวเฟิ่งอีกเลย
“จินเป่า อย่าพูดเหลวไหล รีบไปทักทายป้าสาวกับลุงเขาสิ” หลิวเฟิ่งปลอบเด็กพลางพาเดินเข้าไปในบ้าน
หวังอิ๋นฮวามีเรื่องขัดใจกับลูกสะใภ้คนโต แต่ก็รักหลานชายคนโตเพียงคนเดียวของบ้านนี้ เพียงแต่ในใจแล้วก็ยังไม่มีใครสำคัญไปกว่าลูกสาวของตัวเอง