“ไม่ได้ซื้อมา เป็นสวัสดิการปีใหม่ที่หน่วยงานแจกให้” สวีซุ่ยเอ่ยขึ้น
“จริงเหรอ?” ยายฉินตื่นเต้นสุดขีด ดวงตาเป็นประกายจ้องเนื้อครึ่งจินชิ้นนี้ไม่วางตา
“โธ่เอ๊ย หน่วยงานของพวกคุณใจกว้างเกินไปแล้ว อย่างโรงงานทอผ้า แจกแค่ถุงมือเสื้อทำงานหนึ่งคู่กับสบู่สองก้อนเป็นสวัสดิการเอง”
“เทียบกับหน่วยงานของพวกคุณแล้ว ห่างชั้นกันลิบลับเลย”
“แต่สถานีธัญพืชกับโรงงานทอผ้าจะเอามาเทียบกันได้ยังไงล่ะ”
คนอื่น ๆ ในบ้านได้ยินเรื่องเนื้อก็เดินออกมากันหมด
เซียวเฟินอดกลืนน้ำลายไม่ได้ ดวงตาจับจ้องเนื้อชิ้นนั้นไม่กะพริบ แววตาเต็มไปด้วยความอิจฉา
พูดแล้วก็หลายวันแล้วที่ไม่ได้ลิ้มรสเนื้อ
“ซุ่ยซุ่ย สวัสดิการของหน่วยงานคุณดีจริง ๆ ถ้าฉันได้เข้าทำงานที่สถานีธัญพืชบ้างก็คงดี”
น่าเสียดาย ต่อให้ภายหลังสวีซุ่ยต้องย้ายไปและขายงานนี้ต่อ งานนี้ก็ใช่ว่าใครจะซื้อได้ ต้องมีคุณสมบัติตรงตามเงื่อนไขอื่น ๆ ถึงจะรับช่วงต่อได้
เธอเคยเรียนหนังสือก็จริง แต่ไม่ได้เรียนจบมัธยมปลาย จึงไม่ผ่านเกณฑ์ของฝ่ายจัดซื้อสถานีธัญพืช
ต่อให้มีเงินพอซื้องานนี้ ทางนั้นก็ไม่รับเธอ ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังไม่มีเงินมากพอด้วย
สวีซุ่ยไม่ค่อยมีประสบการณ์ทำอาหาร จึงถามยายเฒ่าทวด
“ย่า ดูหน่อยสิว่าเนื้อนี่ควรเก็บไว้กินวันพรุ่งนี้ตอนฉลองปีใหม่ หรือกินคืนนี้เลยดี?”
“คงเก็บข้ามคืนไม่ได้ใช่ไหม?”
ถึงตอนนี้อากาศจะเย็น แต่ถ้าเนื้อสดวางทิ้งไว้ข้ามคืนแล้วค่อยกินวันรุ่งขึ้น อย่างไรก็คงไม่สดเท่าไร