สวีซุ่ยรู้ว่าพวกเขาคิดถึงฉินหยุนโจว ปกติเวลาเด็กสองคนเห็นเพื่อนในลานบ้านเดียวกันมีพ่อ แต่ตัวเองไม่มี ก็จะคอยเกาะเธอถามว่าพ่อไปไหน
ทุกครั้งที่ลูกถาม เธอก็จะบอกตามความจริงว่าพ่อของพวกเขาเป็นทหาร ออกไปปกป้องบ้านเมืองอยู่ข้างนอก แล้วยังเอารูปฉินหยุนโจวให้ลูกทั้งสองดูด้วย
แต่เธอเพิ่งเห็นเป็นครั้งแรกว่าลูกทั้งสองคิดถึงพ่อจนร้องไห้
สวีซุ่ยถอนหายใจ เธอไม่มีวิธีอื่นแล้ว เมื่อครู่ก็โทรศัพท์ไปแล้ว ตอนนี้ทำได้แค่ปล่อยให้พวกเขาร้องไห้ รอจนร้องพอแล้วเดี๋ยวก็หยุดเอง
……
พริบตาเดียวก็ถึงวันมะรืน สวีซุ่ยตั้งใจลางานหนึ่งวัน เพื่อพาลูกทั้งสองไปเข้าเรียนที่โรงเรียนอนุบาลในสังกัดโรงงานเครื่องจักรกลที่ 1
แต่เช้าตรู่เธอก็สะพายกระเป๋าเป้ใบเล็กให้เด็กทั้งสอง ข้างในใส่เครื่องเขียนหลายอย่าง บิสกิตกับลูกอมนม และกระบอกน้ำใบเล็กด้วย
วันแรกที่ลูกทั้งสองไปโรงเรียน ตู้เหมยไม่วางใจ จึงตื่นแต่เช้าตรู่เหมือนกัน แล้วตามสวีซุ่ยไปส่งพวกเขาที่โรงเรียน
ตู้เหมยยังมัดผมจุกเล็ก ๆ สวย ๆ สองจุกบนศีรษะของเยาเยา ใช้ยางมัดผมสีแดงสด ขับให้เธอดูน่ารักสดใสชวนเอ็นดู จนใครเห็นก็อดอยากหอมแก้มและกอดไม่ได้
ในตรอกกุ้ยฮวา เด็กหญิงตัวน้อยคนนี้เป็นที่รักใคร่ที่สุด ทุกครั้งที่ออกไปข้างนอก ยายป้านางทั้งหลายก็จะต่อแถวกันมาหยิกแก้ม ลูบมือเล็ก ๆ ของเธอ
ส่วนเหยียนเหยียน แม้จะไม่ชอบพูด แต่หน้าตาหล่อเหลา ตั้งแต่อายุยังน้อยก็เหมือนพ่อแท้ ๆ ที่สุภาพและหล่อเหลาไม่มีผิด
ปกติเวลาออกไปข้างนอก เขาก็มักได้รับขนมหรือของกินจากคนอื่นอยู่เสมอ