คนของฝ่ายรักษาความปลอดภัยเห็นกู้ซูกับลู่เสี่ยวหย่ามาด้วยกัน กำลังคิดจะพูดอะไรสักคำ แต่ทั้งสองก็เดินเข้าไปข้างในเสียแล้ว
ในที่สุดคิดแล้วคิดอีก เขาก็ไม่ได้ตามไปบอกเรื่องที่ฉินหยุนโจวกลับมา คิดว่ารอให้ทั้งสองเดินเข้าไปเห็นคนเองก็จะรู้
ระหว่างทางไปบ้านตระกูลกู้ ลู่เสี่ยวหย่ารู้สึกประหม่า เธอบีบฝ่ามือแน่นแล้วพูดเบา ๆ ว่า “ฉะ...ฉันแบบนี้โอเคไหม”
คงไม่ถูกไล่ออกมาใช่ไหม
ตระกูลกู้ไม่ชอบชาติกำเนิดของเธอเอาเสียเลย ยังไม่ทันไปเยี่ยมเยือน เธอก็สัมผัสได้แล้วว่าเซี่ยหยินฟาง แม่ของกู้ซู ไม่ชอบเธอ
เธอเพิ่งเรียนจบมัธยมปลายและยังไม่มีงานทำ ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากหา แต่ตำแหน่งมีจำกัด คนอย่างเธอที่มีภูมิหลังธรรมดา จะเอาเงินก็ไม่มี จะเอาสถานะก็ไม่มี หางานอะไรไม่ได้เลย
ถึงขั้นมีครอบครัวใหญ่บางครอบครัวที่พอเห็นคนอื่นแต่งสะใภ้ ก็ไม่อยากข้องเกี่ยวกับครอบครัวเดิมของฝ่ายหญิง กลัวว่าต่อไปเธอจะเอาของจากบ้านสามีไปช่วยครอบครัวเดิม กินข้างในทำลายข้างนอก
เมื่อเทียบกับหญิงสาวคนอื่นแล้ว เธอไม่มีอะไรให้ชูมือได้เลย
แม้แต่ของที่ถือไปเยี่ยมบ้านวันนี้ ก็เป็นของที่กู้ซูออกเงินซื้อเองทั้งหมด
เมื่อสองวันก่อน ตอนกู้ซูวิ่งตามคนอื่นจนทิ้งเธอไว้ข้างหลัง เธอยังคิดว่าเรื่องของพวกเขาคงจบกันแล้ว ไม่นึกว่าเขาจะยังพาเธอมาเยี่ยมบ้านอีก
คิ้วตาของกู้ซูเย็นชา สีหน้าเรียบเฉย รอบกายแผ่ความเย็นเยียบที่ทำให้คนอื่นไม่กล้าเข้าใกล้ ต่อให้เดินใกล้ลู่เสี่ยวหย่ากว่าปกติอยู่บ้าง เขาก็ยังรักษาระยะห่างที่ควรมีไว้เสมอ ดูไม่เหมือนคนที่กำลังคบหากันเลยสักนิด