“ครับ” ฉินหยุนโจวพยักหน้า จูงมือสวีซุ่ย พาเด็กทั้งสองไปอยู่ตรงหน้าท่านประธานกู้
“คุณปู่ครับ นี่ภรรยาของผม สวีซุ่ย ส่วนนี่คือลูกของพวกเรา คนโตชื่อฉินเจ๋อหยาน คนเล็กชื่อฉินเจ๋อเยา เป็นลูกแฝดชายหญิง อายุยังไม่ถึงหนึ่งขวบครับ”
“ซุ่ยซุ่ย นี่คุณปู่”
สวีซุ่ยเรียกอย่างว่าง่าย “คุณปู่ค่ะ”
ท่านประธานกู้มองสะใภ้หลานสาวแสนสวยตรงหน้า กับเหลนชายและเหลนสาวที่เธอให้กำเนิดด้วยความตื่นเต้นจนกลั้นไม่อยู่ เอ่ยคำว่า “ดี” ติดกันหลายครั้ง รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เคยจางหาย
“ดี ดี ดี”
“หยุนโจว สายตาไม่เลวเลย”
ขณะที่คนในห้องกำลังพูดคุยกันอยู่ กู้ซูก็พาลู่เสี่ยวหย่าเข้ามาพอดี
ช่างบังเอิญเสียจริง ทั้งคู่มาเจอเข้ากับฉากนี้พอดี
หลังจากห่างกันไปกว่าหนึ่งปี สหายรักสองคนในอดีตก็ได้พบกันอีกครั้ง
ทันทีที่ก้าวเข้าห้อง กู้ซูเงยหน้าขึ้นก็เห็นฉินหยุนโจวกับสวีซุ่ยอุ้มเด็กสองคนอยู่ในบ้านของตัวเอง
ฝีเท้าของเขาชะงัก ยืนนิ่งอยู่กับที่แล้วจ้องมองพวกเขา ดูคล้ายจะแปลกใจ สีหน้าอ่านไม่ออก สายตาจับจ้องคู่สามีภรรยาตรงหน้าไม่กะพริบ ใบหน้าเย็นชา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ชั่วขณะนั้น บรรยากาศในห้องพลันอึมครึมกดดันจนหายใจไม่ออก เงียบกริบ ไม่มีใครพูดอะไร
เมื่อลู่เสี่ยวหย่าเห็นสวีซุ่ยอีกครั้งก็ชะงักไป เธอยังจำได้ว่าเมื่อวานซืนตรงหน้าค่ายทหาร กู้ซูทิ้งเธอไว้แล้ววิ่งไปหาผู้หญิงคนนี้
เธอนึกไม่ถึงว่าจะได้พบกันอีกครั้งที่ตระกูลกู้ แถมสวีซุ่ยยังอุ้มเด็กอยู่ในอ้อมแขน ส่วนผู้ชายที่ยืนข้างกายก็มีหน้าตาและบุคลิกไม่ด้อยไปกว่ากู้ซูเลยแม้แต่น้อย