ฉินไห่มองตามสายตาของน้องสาวตัวเองไป
จริงด้วย
ยายของเขาคนนี้ฉลาดแกมโกงที่สุด วันไหนที่บ้านมีเรื่องก็แบมือสองข้าง ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไม่ยอมช่วย แต่ถ้ามีผลประโยชน์อะไร กลับเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไปเสมอ
อย่างครั้งนี้ พี่รองกับพี่สะใภ้รองซื้อนมผงมอลต์กับเนื้อติดมันมาให้บ้าน ยายของเขาก็เป็นคนที่กินเงียบ ๆ มากที่สุดในบ้านทุกที
คนอื่นในบ้านได้แบ่งกันแค่นิดเดียว ส่วนของพ่อแม่เขายังถูกยกให้ยายไปแทบหมด
ที่น่าเจ็บใจคือพ่อแม่ของเขาซื่อสัตย์และกตัญญู ไม่เคยพูดอะไรสักคำ กลับคิดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องสมควร
“เยี่ยนจื่อ เธอรออยู่ตรงนี้นะ ฉันไปดูหน่อย”
ฉินไห่ไม่พูดพร่ำทำเพลง แอบย่องไปหยุดอยู่ด้านหลังยายฉิน ก่อนตบไหล่แกดังป้าบ แล้วตะโกนกรอกหูเสียงดังลั่น
“ยาย ยายมานอนแอบฟังอยู่หน้าห้องพี่รองกับพี่สะใภ้รองทำไม”
เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้คนในห้องตกใจ
ยายฉินเองก็สะดุ้งจนแทบกระโดด รีบถลึงตาใส่เด็กเวรคนนี้ ก่อนจะวิ่งหนีไป
ชั่วพริบตาต่อมา
ประตูก็เปิดออก
ฉินหยุนโจวใช้ไม้เท้าพยุงตัวเดินออกมาจากข้างใน ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา เขาเงยหน้ามองยายฉินที่กำลังจะวิ่งหนีหายไปในพริบตา ขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วเอ่ยเสียงเข้มเรียกไว้
“ยาย วิ่งหนีทำไม”
ร่างของยายฉินที่หันหลังให้ฉินหยุนโจวพลันแข็งค้าง จะวิ่งต่อก็ไม่ได้ จะหยุดก็ไม่รู้จะทำอย่างไร
แกด่าฉินไห่ เด็กเวรคนนั้นอยู่ในใจไปหลายรอบ ก่อนสูดหายใจลึกแล้วหันมายิ้มเจื่อน ๆ