ห้องที่เดิมสว่างไสวพลันมืดลง ราวกับเปลี่ยนจากกลางวันเป็นกลางคืน
บรรยากาศร้อนรุ่มชวนคลุมเครือค่อย ๆ แผ่กระจายไปทั่ว
สวีซุ่ยนั่งอยู่บนเตียง มองชายหนุ่มที่ดึงม่านกลับมาปิดเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะก้าวเข้ามาหาเธอทีละก้าว ใบหน้าของเธอแดงก่ำขึ้นในพริบตา รู้สึกร้อนผ่าวไปหมด
เมื่อครู่นี้เธอเพิ่งเห็นของอย่างหนึ่งวางอยู่ตรงหัวเตียง
นั่นคือของกันลูกกันที่สถานพยาบาลแจกฟรีเป็นประจำ ตอนแรกเธอคิดว่าคงมีอยู่แค่ไม่กี่ชิ้น ใครจะรู้ว่าจะมีเต็มกำมือ แถมดูจากขนาดแล้วยังใหญ่มากด้วย
ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้ไปหามาเยอะแยะขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร
เขาอยู่บ้านแค่ครึ่งเดือน จะใช้ของมากขนาดนั้นหมดได้อย่างไรกัน
สวีซุ่ยยังไม่ทันได้ตั้งสติจากเรื่องของกันลูกกันกองโต ก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดและถูกจูบเสียแล้ว
จูบครั้งนี้อ่อนโยนเป็นพิเศษ ราวกับขนห่านร่วงลงบนผิวน้ำ แผ่วเบาเหลือเกิน
ภายในห้องอันเงียบสงัด เสียงหัวใจของทั้งคู่เต้นถี่และชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
หัวใจเริ่มปั่นป่วน เสื้อผ้าก็ยุ่งเหยิงตามไปด้วย
นิ้วทั้งสิบเกี่ยวกระหวัดประสานกันแน่น
ทั้งที่เป็นฤดูหนาว แต่สองร่างที่แนบชิดกันอยู่ใต้ผ้าห่มกลับร้อนขึ้นเรื่อย ๆ จนมีเหงื่อผุดซึม ลมหายใจก็ถี่กระชั้นขึ้นตามไปด้วย
ไม่นับคืนวุ่นวายคืนนั้นที่ทำให้เธอตั้งครรภ์
นี่เป็นครั้งแรกหลังแต่งงานที่ทั้งคู่มีสติแจ่มชัด ได้ครอบครองกันและกัน และได้ลิ้มรสความสุขจากเรื่องเช่นนั้น
ทั้งคู่ต่างเป็นมือใหม่ ช่วงแรกยังเก้ ๆ กัง ๆ อยู่บ้าง แต่ไม่นานก็เริ่มชำนาญขึ้นเรื่อย ๆ