ในห้องครัวเล็ก ๆ ที่สร้างขึ้นอย่างง่าย ๆ นอกบ้าน
ฉินหยุนโจวตุ๋นแม่ไก่แก่ทั้งตัวไว้เรียบร้อยแล้ว การตุ๋นแม่ไก่แก่ต้องใช้เวลานาน ยิ่งตุ๋นนาน เนื้อไก่ก็ยิ่งนุ่มเปื่อยอร่อย ส่วนน้ำซุปก็ยิ่งมีคุณค่าทางโภชนาการ
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาตุ๋นไก่ เขาถามเถียนฮวาถึงขั้นตอนคร่าว ๆ แล้วก็ลงมือทำเอง
พูดตามตรง เขาไม่แน่ใจว่ารสชาติจะออกมาเป็นอย่างไร
ฉินหยุนโจวตรวจดูไฟอย่างละเอียดจนแน่ใจว่าใช้ไฟอ่อนถึงปานกลาง ค่อย ๆ เคี่ยวไปเรื่อย ๆ ถูกต้องแล้ว ที่บ้านไม่มีเครื่องปรุงอะไรมาก เขาจึงใส่เกลือลงไปเล็กน้อย แล้วใส่ขิงเพื่อดับกลิ่นคาว
ยายฉินวิ่งออกมาจากในบ้านแล้วเดินไปดูที่เตาทำอาหาร เห็นว่าไม่มีปัญหาอะไรก็แค่รอให้เนื้อไก่เคี่ยวจนได้ที่ แต่ก็ยังต้องระวังเด็ก ๆ ในคุ้มวิ่งมาเล่นซนหรือแอบขโมยเนื้อบ้านพวกเขากิน
หลายปีมานี้ชีวิตของทุกคนลำบากกันทั้งนั้น เด็กบางคนพ่อแม่สั่งสอนไม่ดี พอได้กลิ่นเนื้อก็ไม่สนว่าเป็นของบ้านไหน หิวจนอดใจไม่ไหวก็แอบมาขโมยกิน
ดังนั้นเวลาทำอาหารจึงต้องมีคนเฝ้าเตาทำอาหารอยู่ตลอด โดยเฉพาะเวลาทำของดี ๆ อย่างเนื้อ ยิ่งห้ามเดินหนีไปไหน บางครั้งผู้ใหญ่หน้าด้านบางคนก็ยังแอบมาขโมยกิน
“หยุนโจว เพิ่งเริ่มตุ๋นเอง ยังต้องรออีกนาน ข้างนอกก็หนาว กลับเข้าไปพักในบ้านก่อนเถอะ ตรงนี้ให้ยายเฝ้าเอง ผู้ชายตัวโตอย่างแกไม่ค่อยมีประสบการณ์ทำครัว เรื่องแบบนี้ต้องให้ผู้หญิงอย่างพวกยายจัดการ”
“เอาละ รีบกลับเข้าบ้านไปเถอะ”
ฉินหยุนโจวรู้ความหมายของยายฉินดี ก็แค่อยากให้แบ่งเนื้อให้เพิ่มอีกหน่อยทีหลัง ซึ่งไม่ใช่ปัญหาอะไร ต่อให้ไม่มีเรื่องนี้ เขาก็จะตักไปให้ผู้ใหญ่กินอยู่แล้ว