แต่เครื่องวิทยุมือสองที่สวีซุ่ยดัดแปลงขึ้นมากลับไม่มีปัญหาเหล่านี้
เห็นได้ชัดว่าเธอต้องปรับปรุงอะไรบางอย่างใหม่แน่นอน
ไม่นานนัก กลิ่นหอมร้อนกรุ่นของซุปไก่ก็ลอยมาจากด้านนอก
ยายฉินยกหม้อซุปไก่ใบใหญ่ที่ร้อนฉ่าและส่งกลิ่นหอมฟุ้งเข้ามาในบ้าน ระหว่างทางเธอกลืนน้ำลายไปหลายครั้ง
“หยุนโจว ไก่สุกแล้ว รีบเรียกซุ่ยซุ่ยออกมากินเร็ว”
“กลิ่นหอมจริง ๆ ต้องบำรุงได้ดีแน่”
ชั่วขณะนั้น ทุกคนในบ้านตระกูลฉินได้กลิ่นแม่ไก่แก่ตุ๋นหอม ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะพากันเข้ามาล้อมวง กลืนน้ำลาย บางคนถึงกับท้องร้อง จ้องเนื้อไก่ในหม้ออย่างตาละห้อย
กลิ่นหอมจริง ๆ
บ้านนี้ไม่ได้กินเนื้อไก่มาหลายปีแล้ว แม้แต่กับข้าวที่มีเนื้อสัตว์ในวันเทศกาลก็ยังมีแค่ไข่ไก่ไม่กี่ฟอง
ฉินหยุนโจวหยิบชามมาหลายใบ แล้วใช้ทัพพีตักแบ่งใส่แต่ละชาม
“เธอกำลังยุ่งอยู่ในห้อง เดี๋ยวผมยกเข้าไปให้เธอกินเอง”
ตอนนี้พวกเขายังไม่ได้แยกบ้าน ตลอดช่วงที่สองสามีภรรยาอาศัยอยู่ในบ้านเก่า นอกจากเสบียงส่วนของตัวเองแล้ว ทรัพย์สินอื่น ๆ ล้วนเป็นของบ้านนี้ แม้แต่งานบ้านและการจ่ายค่าใช้จ่ายในบ้าน ทั้งคู่ก็ไม่ต้องรับผิดชอบ
เพราะฉะนั้นทุกครั้งที่เขาหาของกินกลับมาบ้าน ก็ต้องแบ่งให้คนอื่นด้วย ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น อย่างน้อยก็ต้องแบ่งให้ผู้ใหญ่ นี่เป็นความกตัญญูขั้นพื้นฐานที่สุด
แน่นอนว่า สวีซุ่ยกำลังตั้งท้องและขาดสารอาหาร อีกทั้งยังกินไข่ไม่ได้ ทุกอย่างจึงต้องคำนึงถึงสารอาหารของเธอกับลูกเป็นหลัก ไก่ตัวนี้แต่เดิมก็หาไว้ให้เธออยู่แล้ว