ฉินหยุนโจวเดินเข้ามา นั่งลงข้างสวีซุ่ย สายตาจับจ้องหน้าอกที่เธอกำลังใช้มือกุมไว้
“คัดจนเจ็บหรือเปล่า”
สวีซุ่ยหน้าแดงขึ้นมาครึ่งหนึ่ง เธอส่งเสียงตอบเบา ๆ ว่า “อืม”
“ผมช่วยนะ”
ฉินหยุนโจวดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด
ฝ่ามือใหญ่ค่อย ๆ เพิ่มแรงขึ้น…
อีกนิด
“แบบนี้ได้ไหม”
“หนักไปหรือเปล่า”
ใบหน้าของสวีซุ่ยไม่ได้แค่แดงเท่านั้น ร่างกายยังร้อนผ่าว เธออ่อนยวบ ซุกหน้าอยู่ในอ้อมอกชายหนุ่ม ปล่อยให้เขาโอบกอดตามใจ
เธอกัดริมฝีปาก แก้มแดงระเรื่อ
ทั้งตัว
ราวกับกำลังเหยียบอยู่บน
ก้อนเมฆนุ่มนิ่ม
“ยัง…ยังพอไหว”
ที่จริงก็เจ็บอยู่บ้าง
แต่ก็เหมือนว่า…
“แค่พอไหวเองหรือ” ฉินหยุนโจวอดไม่ได้ ก้มลงจูบกระหม่อมของสวีซุ่ย
ลมหายใจของเขาเริ่มรวนเช่นกัน
น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า
“ซุ่ยซุ่ย บอกผมสิ
ว่า…เบาลงหรือเปล่า”
พร้อมกับคำพูด กระดุมตรงอกก็ถูกปลดออกทีละเม็ด ต่อจากนั้น
…ก็เผยให้เห็นเสื้อชั้นในสีแดง
ชุดนี้เขาเป็นคนซื้อให้เธอเอง ตอนนี้ดูเหมือนจะคับไปแล้ว ทั้งที่ตอนซื้อมาใหม่ ๆ ยังพอดีตัวอยู่เลย
ฉินหยุนโจวใช้มือข้างหนึ่งช่วยสวีซุ่ย… ให้เธอเอนพิงอยู่ในอ้อมกอด ส่วนมืออีกข้างหยิบสายเส้นเล็กของเสื้อชั้นในสีแดงขึ้นมาพิจารณา
“ซุ่ยซุ่ย ดูสิ คับไปแล้วใช่ไหม ควรเปลี่ยนตัวใหม่แล้วนะ”