ตู้เหมยถูกดึงมาหยุดตรงหน้าทุกคนอย่างกะทันหัน พอสบเข้ากับดวงตากลมใสสวยงามของสวีซุ่ย เธอก็ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ เอ่ยทักอย่างติดขัด
“พี่...พี่สะใภ้ลูกพี่ลูกเขยคนที่สอง สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีค่ะ” สวีซุ่ยเม้มปากยิ้มแล้วพยักหน้าให้
เด็กสาวตรงหน้าผอมแห้ง ใบหน้าซีดเหลืองเพราะขาดสารอาหารอย่างหนัก แทบไม่มีเนื้อหนังติดตัว เสื้อผ้าสีเทาหม่นทั้งชุดทำจากผ้าพื้นเมืองของชนบท ตรงนั้นก็มีรอยปะ ตรงนี้ก็มีรอยปะ
ตอนแรกนึกว่าเถียนฮวาผอมและขาดสารอาหารมากแล้ว แต่เมื่อเทียบกับตู้เหมย เถียนฮวายังดูดีกว่ามาก
แม้แต่ฮ้าวลี่หงที่เป็นแม่ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน เสื้อผ้าสีเทาหม่น ทั้งตัวมีแต่รอยปะ
หลังจากคนในตระกูลฉินถามไถ่สารทุกข์สุกดิบสวีซุ่ยอยู่พักใหญ่ เธอก็กลับเข้าไปนั่งในห้อง
เพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน
ฮ้าวลี่หงก็รีบดึงลูกสาวให้เบียดเถียนฮวาออกไป ก่อนจะนั่งลงข้างสวีซุ่ย ท่าทีสนิทสนมเอาใจ รอยยิ้มบนใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้น
“ซุ่ยซุ่ย พวกเราก็คนกันเอง ป้าจะไม่ปิดบังเธอแล้วนะ คราวนี้ป้าพาเซี่ยวเหมยมาที่เมือง นอกจากจะมาเยี่ยมเธอกับหยุนโจวแล้ว ยังตั้งใจมาหาคู่ให้ลูกพี่ลูกน้องของเธอด้วย เธออายุมากแล้ว แต่ในชนบทหาคนที่เหมาะสมไม่ได้ ก็เลยต้องมาลองเสี่ยงโชคในเมืองดู”
“ลองดูสิว่าคนรอบตัวเธอมีใครเหมาะบ้าง ช่วยแนะนำให้เซี่ยวเหมยหน่อย พวกเราไม่เรียกร้องอะไรมาก ขอแค่ฝ่ายชายมีทะเบียนพำนักในเมืองและมีงานทำก็พอ”
“ถึงอายุจะมากหน่อย เคยมีเมียตาย หรือแต่งงานครั้งที่สองก็รับได้ทั้งนั้น”