เซี่ยหยินฟางโมโหจนแทบคลั่ง สีหน้าบึ้งตึงขณะมองหญิงชราที่ไม่รู้โผล่มาจากไหน
“อะไรที่ว่าฉันไม่ใช่แม่สามีของเธอ? เธอเป็นคนที่ตระกูลกู้เลี้ยงดูมานะ ตอนนี้เขาก็ยังใช้นามสกู้ ไม่ใช่ฉิน”
“แล้วทำไมฉันจะไม่ใช่แม่สามีของเธอล่ะ?”
ยายฉินกับตู้เหมยต่างชะงักไป แล้วหันไปมองฉินหยุนโจวโดยไม่รู้ตัว
อะไรที่ว่าตอนนี้ใช้นามสกู้ ไม่ใช่ฉิน?
สองตระกูลไม่ได้แลกตัวเด็กกลับคืนกันแล้วหรือ?
ยายฉินถามว่า “หยุนโจว ที่เธอพูดเป็นเรื่องจริงเหรอ?”
ฉินหยุนโจวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขานรับ “จริงครับ”
ตอนนั้นเขาได้รับบาดเจ็บตอนอยู่ในกองทัพ จึงรีบร้อนกลับบ้านเกิดจนลืมเรื่องนี้ไปชั่วขณะ พอกลับไปที่กองทัพอีกครั้งถึงได้รู้ว่าตัวเองยังใช้นามสกู้ และเปลี่ยนไม่ได้
แม้แต่ทะเบียนสมรสของเขากับสวีซุ่ย ก็ยังเขียนชื่อกู้หยุนโจวอยู่
สีหน้าของเซี่ยหยินฟางดีขึ้นเล็กน้อย
“เอาละ อย่าพูดเรื่องพวกนี้เลย วันนี้ฉันมาเพราะมีเรื่องเดียว ปู่ของแกอายุมากแล้ว ช่วงนี้สุขภาพก็ไม่ดี ต้องเข้าโรงพยาบาลอยู่บ่อย ๆ ท่านคิดถึงแกมาก อยากให้แกกลับไปเยี่ยม”
“แกไม่อยากยอมรับว่าพวกเราเป็นพ่อแม่ก็แล้วไป แต่แกจะไม่ยอมรับปู่ไม่ได้ ตอนนั้นท่านเลี้ยงแกมากับมือ”
ฉินหยุนโจวอดร้อนใจขึ้นมาไม่ได้
“ปู่เป็นอะไรครับ?”
พอพูดถึงเรื่องนี้ เซี่ยหยินฟางก็ถอนหายใจ ความแข็งกร้าวเมื่อครู่หายไป “จะเป็นอะไรได้อีก ปู่แกอายุมากแล้ว ร่างกายก็ยิ่งแย่ลงทุกที”