สถานที่สอบจัดขึ้นที่โรงเรียนมัธยมแห่งเดียวในอำเภอเฟิ่งหยาง
มีคนมาสอบไม่น้อยเลย
หน้าประตูโรงเรียนยังมีพ่อแม่จับมือลูก ๆ กำชับให้ตั้งใจสอบให้ดี
ยุคนี้ทั้งอำเภอแทบจะมีนักศึกษามหาวิทยาลัยเพียงไม่กี่คน สอบติดวิทยาลัยหรือมหาวิทยาลัยสายอาชีพได้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการสอบเข้ามหาวิทยาลัยระดับปริญญาตรี
หากบ้านไหนมีลูกสอบติดมหาวิทยาลัยสักคน ก็ถือว่าเป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูล ทั้งยังเปลี่ยนชะตาชีวิตของเด็กคนนั้นได้ หลังเรียนจบก็มีงานจัดสรรให้ มีบ้านพักจากหน่วยงานให้ด้วย ต่อไปหาคู่ครองจากหน่วยงานที่พอ ๆ กัน ชีวิตคู่ของทั้งสองก็มีอนาคตมั่นคงไปตลอด แถมลูก ๆ ในอนาคตยังได้รับประโยชน์ตามไปด้วย
ที่โรงงานทอผ้า
หวังอิ๋นฮวากำลังทำงานอยู่ในโรงงานผลิต เธอเป็นหัวหน้ากลุ่มของโรงงาน ไม่เพียงต้องนั่งเย็บผ้าด้วยจักรเย็บผ้า แต่ยังต้องคอยจัดการปัญหาต่าง ๆ ในกลุ่มด้วย บางครั้งเพิ่งจัดการงานตรงนี้เสร็จก็ต้องไปจัดการงานตรงนั้น วิ่งวุ่นไปมาตลอด
แต่ก็ไม่ได้มีแต่งานอย่างเดียว แม้ตอนยุ่ง ๆ ยังพอคุยเรื่องสัพเพเหระกันได้บ้าง ส่วนใหญ่ก็พูดคุยเรื่องผู้คนและเรื่องราวรอบตัว
ตอนนี้เอง คนงานหลายคนในกลุ่มของเธอกำลังคุยกันเรื่องลูก ๆ ที่บ้านไปสอบเอ็นทดสอบวันนี้
“ปกติลูกชายฉันเรียนได้ไม่เลวเลย ครูเขาบอกว่า ด้วยความสามารถของเขา ยังมีหวังสอบติดมหาวิทยาลัยอยู่มาก ทั้งบ้านก็หวังพึ่งความสามารถของเขาแล้ว”
“น่าอิจฉาจริง ๆ ลูกชายบ้านฉันไม่ไหวแล้วล่ะ เรียนมัธยมได้แบบประคองตัวไปวัน ๆ สอบมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้ งานก็ยังไม่มีที่ลงตัว ฉันกับสามีปรึกษากันว่า ควรให้เขาแต่งงานเร็ว ๆ หรือหางานให้สักอย่างดี แต่ยุคนี้งานก็หายากเหลือเกิน”