“เงินเดือน? พวกคุณเป็นเอ็นพีซีไม่ใช่ผีเหรอ ยังต้องใช้เงินด้วยหรือ?” หนิงว่างถามอย่างตกใจ ก่อนจะยกมือปิดปากอย่างไม่อยากเชื่อ
จิ่วซานซานนับนิ้วไปพลางพูดเสียงอ่อย “ค่าเช่าห้อง ค่าอาหาร เสื้อผ้า กางเกง รองเท้า เครื่องสำอาง ขนมจุบจิบ ทั้งหมดต้องใช้เงินทั้งนั้น! ฉันติดค่าแต้มความกลัวเพื่อนอยู่ 20 แต้มแล้ว! ถ้ายังไม่คืน ฉันได้กลายเป็นลูกหนี้เบี้ยวหนี้แน่!”
เธอพูดไปน้ำตาก็ไหลพราก ราวกับใจสลาย
“แต้มความกลัว? นั่นคือสกุลเงินของพวกคุณเหรอ?” ลูเวินเยว่ชะโงกหน้าเข้ามา ดวงตาเป็นประกาย
จิ่วซานซานพยักหน้า “ต้องทำให้คนตกใจถึงจะหาเงินได้ ถ้าทำขายหน้าแล้วโดนหัวเราะเยาะก็จะถูกหักเงิน”
เมื่อเห็นสายตาตัดพ้อของจิ่วซานซานจับจ้องมาที่หน้าเขา หนิงว่างก็แบมือออก “เรื่องนี้โทษฉันไม่ได้นะ ฉันขำง่าย เมื่อกี้เธอตลกจริง ๆ ฉันเลยกลั้นไม่อยู่”
เข้าใจได้ เข้าใจได้
ยังไงก็เกือบขำจนจะอ้วกอยู่แล้ว
เธอได้แต่จิกปลายนิ้วตัวเอง พลางแอบสังเกตเส้นทางที่เจ้าขี้ขลาดคนนั้นวิ่งหนีไป
คราวหน้าต้องตามไปรีดแต้มจากเขาให้ได้!
สือเยี่ยนกอดอก แค่นเสียงเย็นชา “คงไม่ใช่แค่นั้นหรอก ถ้าหาเงินได้จากการทำให้คนตกใจอย่างเดียว แล้วทำไมถึงมีเอ็นพีซีที่ฆ่าคนกินคนด้วยล่ะ?”
คำถามคมกริบ แทงใจดำเข้าเต็ม ๆ
จิ่วซานซานตอบตามตรง “ทำร้ายคนได้ 200-500 แต้มความกลัว ฆ่าคนได้ 500-1,000 แต้มความกลัว กินคนได้ 1,000-2,000 แต้มความกลัว”
“จำนวนแต้มความกลัวที่ได้ขึ้นอยู่กับระดับความหวาดกลัวของเหยื่อ แล้วก็วิธีการที่โหดร้ายแค่ไหน”