เฮ้อ ผู้เล่นมือใหม่ยังน่ารัก ว่านอนสอนง่าย ใจดี แถมอ่อนหวานที่สุดแล้ว มุกหลอกให้ตกใจของเธอคงได้ผลกับผู้เล่นมือใหม่เท่านั้นแหละ
เหลือแค่ชั้นสี่แล้ว ส่วนชั้นห้าเป็นที่พักของเอ็นพีซีทั้งหมด และยังเป็นสถานที่ที่ผู้เล่นต้องไปหาเบาะแสในภายหลังด้วย
จิ่วซานซานสูดหายใจเข้าลึก ๆ ปลอบใจตัวเอง ก่อนเดินขึ้นไปชั้นสี่
ตอนเสียบกุญแจเข้าไปในประตูห้อง 401 แล้วหมุนลูกบิดผลักประตูเข้าไป จิ่วซานซานยังงุนงงอยู่เล็กน้อย
เดิมทีเธอคิดว่าครั้งนี้คงถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าอีก แต่ไม่คิดเลยว่าจะเปิดเข้าไปได้จริง ๆ
พอมองเห็นภาพภายในชัด ๆ เธอก็ดีใจขึ้นมาทันที
คนทั้งสี่ขดตัวอยู่บนเตียงเดียวกัน ผ้าห่มผืนหนึ่งคลุมร่างพวกเขาไว้ได้อย่างเฉียดฉิว พอเห็นจิ่วซานซานผลักประตูเข้ามา ทุกคนก็หดตัวอย่างเห็นได้ชัด เบียดชิดกำแพงยิ่งกว่าเดิม
ผู้เล่นมือใหม่ที่ใหม่ขนาดนี้ เธอเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก
คนครบแล้ว ปิดไฟแล้ว ทุกคนก็อยู่บนเตียง
ดีมาก ดีมาก
พวกเขามารวมกันแบบนี้ช่วยให้เธอทำงานง่ายขึ้น หลอกให้ขวัญกระเจิงทีเดียวก็อิ่มเลย
จิ่วซานซานแสยะยิ้มชั่วร้าย แล้วค่อย ๆ ปีนบันไดไปยังหน้าต่างของพวกเขา
ริมฝีปากสีเรืองแสงโดดเด่นเป็นพิเศษในความมืด เธอก้มหน้าต่ำ งอตัวพุ่งเข้าไปหาพวกเขา
【ติ๊ง—ทำให้ตกใจได้ผล ค่าความกลัว +16】
สิบหก!
ครั้งเดียวได้ตั้งสิบหก!
โอ้โห กำไรยับเลย!!
ฉันรักห้อง 401
ภาพหญิงสาวชุดแดงที่คอแข็งทื่อผุดขึ้นในหัว เธอจึงเลียนแบบอีกฝ่าย หมุนคอแข็ง ๆ แล้วค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้พวกเขาทีละนิด
“ฮึ ฮึ ฮึ ฮึ เจ้าหนูทั้งหลาย ทำไมยังไม่นอนกันอีกล่ะ...?”
เธอลดเสียงต่ำ เลียนเสียงคนแก่ด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเหมือนมีเสมหะติดคอ
“กำลังรอให้ฉันมาตรวจหออยู่หรือ~~~~~”
【ติ๊ง—ทำให้ตกใจได้ผล ค่าความกลัว +20】
โอ้โห!
รวยแล้วพวกเรา!
ฉันไม่ใช่ยาจกอีกต่อไปแล้ว!!
จากนี้ไป ฉันคือจิ่วซานซาน นักบิดลูกบิดประตู!!!
เมื่อเทียบกับความตื่นเต้นของเธอแล้ว สี่คนที่ขดตัวอยู่บนเตียงจนแทบม้วนเป็นก้อนนั้นดูไม่ค่อยดีนัก
ใบหน้าพวกเขาซีดเผือด หัวใจแทบจะกระดอนออกมาจากอก
ตึกตัก ตึกตัก—
ราวกับเป็นเสียงนับถอยหลังแห่งความตายที่กำลังไล่ล่า
ในที่สุดผู้เล่นที่อยู่ใกล้จิ่วซานซานที่สุดก็ทนไม่ไหว เขากรีดร้องแล้วกระชากผ้าห่มทั้งผืนมาคลุมตัวตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับเสียสติ
ผู้เล่นอีกสามคนสะดุ้งกับเสียงร้องนั้น พอไม่มีผ้าห่มให้ใช้ ก็ได้แต่ยกแขนขึ้นกอดตัวเองอย่างสิ้นหวัง
【ติ๊ง—ตรวจพบผู้เล่นฝ่าฝืนกฎ กรุณาลงโทษหรือกำจัด】
จิ่วซานซานยกมุมปากขึ้น ก่อนคว้าผ้าห่มของเขาไว้
ขณะสัมผัสได้ถึงร่างที่สั่นเทาใต้ฝ่ามือ เธอก็เอ่ยช้า ๆ ด้วยเสียงแหบพร่าเหมือนมีเสมหะติดคอว่า “ห้ามส่งเสียงดังในเวลากลางคืน ฝ่าฝืนกฎ จงทำความสะอาดห้องน้ำทั่วทั้งหอพักให้เรียบร้อย”
【ติ๊ง—ประกาศบทลงโทษเข้าสู่ระบบผู้เล่นแล้ว ระยะเวลา: 3 วัน】
จิ่วซานซานกำลังจะรีดไถแต้มเพิ่มอีกสักหน่อย แต่จู่ ๆ ก็ขยับจมูกเล็กน้อย จับกลิ่นประหลาดจาง ๆ ที่แทบไม่มีอยู่ได้
เหมือนกลิ่นจะลอยมาจาก...ใต้ผ้าห่มของคนที่อยู่ใต้มือเธอ...
กลิ่นเหม็นฉุน...ช่าง...
เธอคิดว่าคนคนนี้คงกินของร้อนจนเป็นแผลในปากแน่ ๆ
แล้วเธอก็รีบปีนลงจากบันไดโดยไม่ลังเล ออกจากห้องพักไป
พอถึงทางเดิน เธอก็รีบสูดอากาศเข้าไปเฮือกใหญ่ รู้สึกว่าถ้าช้ากว่านี้อีกวินาทีเดียวคงได้ขาดใจตายแน่
เธอไม่คิดเหมือนกันว่าจะมีคนขี้ขลาดยิ่งกว่าเธอ จนความภาคภูมิใจในความสำเร็จผุดขึ้นมาในใจ
ความภาคภูมิใจในความสำเร็จงั้นเหรอ?
เธอคิดว่าตัวเองคงทำงานจนสติเลอะเลือนไปแล้ว ไม่อย่างนั้นทำไมถึงรู้สึกภูมิใจอย่างประหลาดกับเรื่องแบบนี้ได้ล่ะ!?
ช่างเถอะ ต้องฉวยโอกาสตอนกำลังได้ที่ ไปห้องถัดไปเลย
402 ลุย!
พอเข้าไป สิ่งแรกที่เห็นคือเตียงว่างสองเตียง
ผู้เล่นมือใหม่กลัวเลยจับคู่กันนอนด้วยหรือไง?
จิ่วซานซานยกมุมปากขึ้น รู้สึกว่าความสุขอยู่ในกำมือแล้ว
เงินเดือนสามเดือนก่อนของเธอต้องถูกต้าหยี่เอาไปรักษาจนหมดแน่ ๆ
ถึงได้ส่งผู้เล่นมือใหม่มาให้ตั้งมากมาย เพื่อตอบแทนเธอในวันนี้
ฉันรักคุณนะ ต้าหยี่
เธอปีนขึ้นเตียงอย่างเบิกบาน แล้วสบเข้ากับสายตาของเอ็นพีซี
มันลืมตาอยู่ พอเห็นจิ่วซานซานก็พยายามดิ้นรนเหมือนอยากพูดอะไรสักอย่าง
ผู้เล่นที่นอนอยู่ด้านในใช้ขาล็อกเอ็นพีซีไว้ ดูเหมือนจะหลับสนิทไปแล้ว ทั้งยังกอดมันไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
จิ่วซานซานเงียบไป เธอจ้องถุงเท้าเหม็น ๆ ในปากมัน แล้วกลั้นหายใจเงียบ ๆ
ไม่ไหวแล้ว เจ้านี่มีอาวุธชีวภาพด้วย ฉันจะอ้วกแล้ว!
เธอรีบปีนลงจากเตียง แล้วเลือกไปยังเตียงอีกหลัง
เพิ่งเหยียบขึ้นบันไดแล้วเห็นคนสองคน จิ่วซานซานก็มองไปอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
เอ็นพีซีที่นอนอยู่ข้างล่างจ้องเพดานอย่างสิ้นหวัง ไม่ได้สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของเธอเลยแม้แต่น้อย
ส่วนผู้เล่นคนนั้นตัวใหญ่มาก เขาใช้เอ็นพีซีเป็นเหมือนแผ่นเตียง แล้วนอนทับมันตรง ๆ
เป็นครั้งคราวก็มีเสียงกรนดังขึ้นสองสามครั้ง
จิ่วซานซาน: “……”
นี่มันตัวอะไรกันบ้างเนี่ย!?
สองคนนี้เป็นผู้เล่นมือใหม่จริง ๆ เหรอ?
ทำกันถึงขนาดนี้ เฮ้อ เอ็นพีซีช่างน่าสงสารจริง ๆ
จิ่วซานซานถอนหายใจ ในใจก็แอบอธิษฐานให้พวกมัน ก่อนออกจากห้องพักไป
เมื่อมาถึงหน้าห้อง 403 จิ่วซานซานไขกุญแจแล้วลองหมุนลูกบิด แต่มันไม่ขยับแม้แต่น้อย
เอาละ อีกห้องที่ผู้เล่นไม่ยอมให้เธอเข้า
ช่างเถอะ เหลือห้องพักอีกแค่สองห้องแล้ว
หลอกให้ตกใจให้เสร็จเร็ว ๆ แล้วจะได้ไปนอน!
เมื่อมาหยุดอยู่หน้าห้อง 404 จิ่วซานซานก็จ้องแสงที่ลอดออกมาจากรอยแยกของประตูซ้ำไปซ้ำมาอย่างไม่อยากเชื่อ
เกิดอะไรขึ้น?
เปิดไฟอยู่เหรอ?
กล้าทำกันโจ่งแจ้งขนาดนี้เลยหรือ!?
ไม่เห็นหัวเธอที่เป็นผู้ดูแลหอพักเลยหรือไง!
น่าโมโหจริง ๆ เธอจะให้พวกเขาไปล้างห้องน้ำกันให้หมดเลยคอยดู!!
เธอผลักประตูที่ไม่ได้ล็อกเข้าไปอย่างฮึกเหิม เท้าเอวเตรียมแสดงอำนาจของตัวเอง
ปลายเท้าไปสัมผัสเข้ากับอะไรบางอย่าง เธอก้มลงมองด้วยความสงสัย เลือดในกายพลันเย็นเฉียบ
เป็นเอ็นพีซีสองตัวของห้องนี้ พวกมันนอนอยู่บนพื้น ตรงอกแต่ละตัวมีรูเลือดขนาดใหญ่
ให้ตายสิ เอาของไปใช้กับเอ็นพีซีที่ไม่มีพิษภัยแบบนี้ ผู้เล่นพวกนี้สมองมีปัญหาหรือไง!?
จิ่วซานซานคิดเช่นนั้น ก่อนประตูด้านหลังจะปิดดังปังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เธอสะดุ้งไปทั้งตัว ตกใจจนเกือบยกมือกุมหัวนั่งยอง ๆ แต่พอเงยหน้าขึ้นเห็นภาพในห้อง เธอก็ยิ่งไม่กล้าขยับ
ผู้เล่นทั้งสี่นั่งอย่างเกียจคร้านอยู่บนเก้าอี้ด้านใน พอเห็นจิ่วซานซานเข้ามา พวกเขาจึงปรายตามองเธออย่างเสียไม่ได้
จิ่วซานซานคิดว่าเธอไม่ได้ตกใจเพราะประตู ไม่ได้ตกใจเพราะศพใต้เท้า และไม่ได้ตกใจเพราะผู้เล่นพวกนี้ใช้ของสิ้นเปลือง...
แต่เป็นเพราะ...
เธอจ้องอันดับเหนือศีรษะของทั้งสี่ ขาเริ่มอ่อนแรง
อันดับ 10 อันดับ 7 อันดับ 5
เหนือศีรษะชายที่นั่งอยู่ด้านในสุด ผู้มีต่างหูสีดำและผมย้อมสีเงิน ปรากฏอันดับเด่นชัดว่า—อันดับ 2
ไม่จริงน่า?
พวกคุณป่วยกันหรือไง?
ยอดฝีมือระดับท็อปสิบมาโผล่ในดันเจี้ยนมือใหม่ได้ยังไงกัน!!
แถมดูแล้วเหมือนจับกลุ่มกันมาอีก มาทำอะไรกัน มาสานสัมพันธ์ทีมเหรอ!? มาตบเกรียนมือใหม่หรือไง?!
ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันที!!