“พี่สาม สวัสดีตอนเที่ยง”
เย่ไป๋ไม่รู้เลยว่าเซียวเหยายืนอยู่บนก้อนเมฆ ส่วนเขายืนอยู่บนพื้นดิน
พูดอีกอย่างก็คือ ทั้งสองกำลังคุยกันจากคนละฟากฟ้า
ชั่วพริบตาต่อมา เมฆขาวก้อนหนึ่งก็ก่อตัวขึ้นใต้เท้าของเย่ไป๋ แล้วยกเขาลอยขึ้นไป
เด็กน้อยที่อยู่ข้างกายเย่ไป๋ก็ถูกพาขึ้นไปด้วย
เด็กน้อยพยายามดิ้นให้หลุดโดยสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้
เด็กน้อยเป็นเพียงเจตนาดีของเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุด แม้จะวางท่าราวกับเป็นจอมพลัง แต่ก็เป็นแค่พวกดีแต่เปลือก หากเย่ไป๋เลเวลถึง 1000 เด็กน้อยคงสู้เย่ไป๋ไม่ได้ด้วยซ้ำ เห็นได้ชัดว่าอ่อนแอแค่ไหน
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เด็กน้อยยังอยู่ในกระแสกาลเวลา พลังจึงถูกลดทอนลงไปอีกขั้น
เมื่อเผชิญหน้ากับเซียวเหยา จอมพลังมนุษยชาติที่แท้จริง ก็เรียกได้ว่าเทียบไม่ติดเลย
เซียวเหยามองเย่ไป๋แวบหนึ่ง แล้วถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
“บาดเจ็บเหรอ?”
นี่คงเป็นบาดแผลที่ร้ายแรงที่สุดที่เย่ไป๋เคยได้รับนับตั้งแต่เข้าสู่วงการ
ตาบอดยังพอว่า แต่ถ้าพรสวรรค์ระดับ SSS ได้รับความเสียหายถาวร สำหรับเย่ไป๋แล้ว...เหมือนจะไม่ได้ทำให้อ่อนแอลงสักเท่าไรนี่นา?