เย่ไป๋กลับมายังคุกกระบี่แล้วกระแอมเบา ๆ
“ซุนหลี่ อยู่ไหม?”
ซุนหลี่ที่อยู่ข้าง ๆ มองเย่ไป๋ด้วยสีหน้าประหลาดใจ ก่อนจะสังเกตเห็นว่าดวงตาของอีกฝ่ายขุ่นมัวไปหมด
“เกิดอะไรขึ้น?”
เย่ไป๋เล่าเรื่องที่ตัวเองทำให้ตาบอดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย
ซุนหลี่กลอกตาอย่างจนใจ
“รู้ไหมว่านายเกือบตายอยู่ในแม่น้ำกาลเวลาแล้ว”
ก่อนหน้านี้เขาอยู่ในคุกกระบี่ ไม่มีอะไรทำจึงมองห้วงลึกอันแข็งแกร่งที่สุดอยู่
จู่ ๆ ห้วงลึกอันแข็งแกร่งที่สุดก็เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นอีกครั้ง!
เทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดที่เริ่มเคลื่อนไหว ดูเหมือนจะมีทีท่าว่าจะลงมืออีกครั้ง!
แต่แสงกระบี่สายหนึ่งฟันลงมา ทำให้เทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดล้มเลิกความคิดนั้นไป
เรียกว่าขับไล่ปีศาจด้วยกำลังล้วน ๆ เลยก็ว่าได้
อู๋เหินส่งเย่ไป๋ไปยังปลายสุดของแม่น้ำกาลเวลา ซึ่งเป็นช่วงเวลาแห่งการถือกำเนิดของเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดพอดี!
หากเย่ไป๋อยู่ที่นั่นนานกว่านี้อีกสักหน่อย เทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดต้องข้ามแม่น้ำกาลเวลามาตามฆ่าเขาแน่
เหตุผลง่ายมาก
เทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดไม่มีทางปล่อยโอกาสสังหารว่าที่จอมพลังของมนุษยชาติให้หลุดมือไป
การฆ่าเมิ่งยีนไม่สำเร็จตั้งแต่แรก คือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุด
ส่วนเย่ไป๋นั้นมีอู๋เหินกับเซียวเหยาคอยคุ้มกัน เทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดจึงไม่มีโอกาสลงมือเลย