ทุกคนล้วนเคยจ่ายราคาบางอย่างเพื่อวัยเยาว์ของตัวเอง
ลิลิธยังเยาว์วัยเป็นพิเศษ
เธอเคยคิดว่าจอมพลังแห่งมนุษยชาติไร้เทียมทานที่สุดในใต้หล้าแล้ว
ส่วนเมิ่งยีนยิ่งเป็นผู้ไร้เทียมทานในหมู่ผู้ไร้เทียมทาน
มีเมิ่งยีนคอยคุ้มครองเธอ
แถมยังได้รับพรจากใบโคลเวอร์แห่งโชคลาภสี่สิบใบ ทั้งยังยืนอยู่ข้างมนุษยชาติอย่างแน่วแน่ นอกจากปล่อยตัวปล่อยใจแล้ว เธอก็เอาแต่ปล่อยตัวปล่อยใจ
ชาตินี้ต่อให้ไม่ถึงกับสุขสบายมั่งคั่ง อย่างน้อยก็ยังพอมีข้าวกินมีเสื้อผ้าใส่ ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง
ใครจะคิดว่า
เมื่อตกอยู่ในมืออสูรแล้ว เธอจะมีสภาพเช่นนี้!
ถูกรีดไถราวกับแกะ ถูกเชือดราวกับหมู!
ลิลิธน้ำตาคลอ พลิกดูหนังสือสกิลไปพลาง เอ่ยเสียงสะอื้นไปพลาง
“ฉันอ่านไม่ออก!”
เย่ไป๋ไม่คิดเลยว่ายัยนี่จะเป็นคนอ่านหนังสือไม่ออกด้วย!
พูดได้อย่างเดียว แต่เขียนไม่ได้!
ปล่อยตัวปล่อยใจจนถึงขั้นสุดจริง ๆ
สีหน้าของกายอินยิ่งดำคล้ำ
บรรพชนโลหิตมีน้องสาวที่ไม่ได้เรื่องแบบนี้ได้อย่างไร ช่างเป็นความอัปยศของเผ่าโลหิต!
ตอนนั้นน่าจะฉวยโอกาสตอนบรรพชนโลหิตไม่อยู่บ้าน ฆ่าลิลิธทิ้งเสีย!
ความจริงแล้ว
กายอินเคยพยายามมาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง
น่าเสียดาย ทุกครั้งล้วนล้มเหลวในขั้นสุดท้าย
ในยุคของบรรพชนโลหิตรุ่นสุดท้าย
กายอินยังถูกส่งไปสร้างหอคอยนิรันดร์อีกด้วย ก็เพราะลอบสังหารลิลิธนั่นแหละ
ตอนนี้บรรพชนโลหิตตายแล้ว
ถ้าเป็นที่อื่น
กายอินคงหาทางปิดปากลิลิธไปนานแล้ว เพื่อล้างความอัปยศของเผ่าโลหิต
ฟื้นคืนเกียรติภูมิของเผ่าโลหิต กายอินย่อมไม่อาจปฏิเสธหน้าที่!