เมื่อเผชิญหน้ากับปรมาจารย์ยัยทึ่มที่ค่อย ๆ กลายเป็นอสูร
คำตอบของเย่ไป๋มีเพียงอย่างเดียว: ปฏิเสธแบบไม่เสียเงินสักแดง!
คิดจะให้เย่ไป๋ควักเงินทิ้งเปล่า ๆ งั้นหรือ?
ฝันไปเถอะ!
เมื่อเห็นลูกหมูทองคำลิลิธกำลังตั้งใจเรียน
เย่ไป๋ก็รู้ว่า สำหรับขนมจอมขี้เกียจแล้ว การทำได้ถึงขั้นนี้ก็นับว่าฝืนใจมากแล้ว
เขาจึงเตรียมหนังสือสกิลไว้รวดเดียว 20 เล่ม แล้วส่งให้กายอิน
ถ้าในหนังสือ 20 เล่มนี้
ลิลิธเรียนรู้วิชาเปลี่ยนหินเป็นทองได้สำเร็จ ทุกอย่างก็เรียบร้อย
ถ้าเรียนไม่สำเร็จล่ะก็
เย่ไป๋ตั้งใจจะพาเธอไปให้พี่รองตรวจสมองสักหน่อย
อาการแบบนี้ หมอจิตวิทยาอย่างพี่สามช่วยอะไรไม่ได้หรอก
ต้องหมอทางกายภาพอย่างพี่รองนี่แหละถึงจะได้ผล!
แน่นอนว่า
เย่ไป๋ก็เผลอหลุดปากเรื่องแผนนี้ไปด้วย
เครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่ลอยขึ้นเหนือศีรษะลิลิธในทันที
กระบี่ไร้ร่องรอยงั้นหรือ?
เธอเป็นสัตว์เลี้ยงไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงมีแนวโน้มจะกลายเป็นหมูแผ่นไปได้ล่ะ?
มีอะไรผิดพลาดตรงไหนหรือเปล่า?
เมื่อตระหนักถึงสถานการณ์อันตรายของตัวเอง ลิลิธก็รู้ว่า หากยังขี้เกียจต่อไป คงไม่ได้ขี้เกียจอีกตลอดกาลแน่
เธอจึงยิ่งตั้งใจเรียนอย่างหนัก!
จัดการเรื่องของลิลิธเรียบร้อย เย่ไป๋ก็หันมาตั้งสมาธิ
เรื่องเปลี่ยนหินเป็นทองไม่ต้องให้เขากังวล
เขาวางแก่นกำเนิดแห่งความโลภไว้ข้าง ๆ
แล้วเริ่มศึกษาแก่นกำเนิดปีศาจ เพื่อแยกกฎเกณฑ์ออกมา
หมอกสีดำกลุ่มหนึ่งลอยอยู่ตรงหน้าเย่ไป๋ ถูกทะเลอสูรควบคุมให้เปลี่ยนรูปร่างไปมาไม่หยุด
เย่ไป๋ต้องรวบรวมพลังทั้งหมด จึงจะแยกเศษเสี้ยวเล็กน้อยออกมาจากแก่นกำเนิดปีศาจได้