บุตรบุญธรรม?
เอ่อ... นี่มัน?
แม้แต่เสวียเหมิง ผู้เชี่ยวชาญด้านการเป็นบุตรบุญธรรม ยังยืนอึ้งอยู่กับที่ไปชั่วขณะ
เขาเคยจินตนาการถึงวันที่ตัวเองได้เป็นบุตรบุญธรรมของเซียวเหยา และมีบิดาบุญธรรมผู้แข็งแกร่งที่สุดครบทั้งสามคน
แต่...เสวียเหมิงไม่เคยคิดเลยว่าความสุขจะมาเร็วปานนี้
เขายังเตรียมตัวไม่พร้อม!
เสวียเหมิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายกลับไม่ได้ตอบตกลงทันที
ต้องรู้ก่อนว่าในบรรดาผู้แข็งแกร่งที่สุด เซียวเหยาเป็นคนที่นิสัยประหลาดที่สุด หากอยากให้ท่านรับเป็นบิดาบุญธรรม ต้องอาศัยทั้งจังหวะ โอกาส และผู้คนพร้อมสรรพ
โอกาสตรงหน้าของเสวียเหมิง หากพลาดไปแล้ว อาจไม่มีวันได้พบอีก!
หลังเงียบไปครู่ใหญ่ เสวียเหมิงก็ถามคำถามใหม่ว่า
“หลังสู้กับเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดแล้ว ท่านจะรอดชีวิตไหม?”
ในระดับหนึ่ง เสวียเหมิงรู้สึกว่าตัวเองก็เป็นตัวซวยอยู่เหมือนกัน
บิดาบุญธรรมผู้แข็งแกร่งที่สุดที่เขารับมา ต่างก็มีชีวิตความเป็นอยู่ไม่สู้ดีนัก...
เขาไม่อยากนำโชคร้ายมาให้เซียวเหยา
คำถามนี้ไม่ยากเลย เซียวเหยาตอบได้โดยไม่ต้องคำนวณ
“ได้”
อารมณ์ที่เสวียเหมิงเพิ่งเรียบเรียงขึ้นมาถูกขัดจังหวะกะทันหัน เขาเผลออุทานออกมาอย่างประหลาดใจ
“หา?”
นี่ไม่เหมือนที่เขาคาดไว้เลยนี่นา?
เซียวเหยาไม่ควรพูดว่าต้องตายแน่หรือ?
พ่อ ท่านหยิบบทผิดหรือเปล่า?
เซียวเหยาเองก็แปลกใจกับปฏิกิริยาของเสวียเหมิง
“แปลกตรงไหน?”
ในเมื่ออู๋เหิน ผู้แข็งแกร่งที่สุดยังทำได้ แล้วเซียวเหยา ผู้แข็งแกร่งที่สุดเหมือนกันจะทำไม่ได้หรือ?
ในบรรดาผู้แข็งแกร่งที่สุดสามคน หากพูดถึงพลังสังหาร อู๋เหินแข็งแกร่งที่สุดอย่างแน่นอน