บนภูเขาหิมะ
ชายชรากับชายหนุ่มกำลังเดินทางฝ่าความยากลำบาก
ฮั่วเทียนอีเดินไปพลาง เลือดก็ยังค่อย ๆ ไหลซึมออกจากทวารทั้งเจ็ด ดูน่ากลัวอย่างยิ่ง
เรื่องที่ราชันสวรรค์ฮั่วเฒ่าทำก่อนหน้านี้ ทำให้ฮั่วเทียนอีโดนเล่นงานจนยับเยิน
ข่าวดีเพียงอย่างเดียวคือ ตอนนี้เขาตัดขาดกับราชันสวรรค์ฮั่วโดยสิ้นเชิงแล้ว ไม่มีความเกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย
แม้แต่วิชาตายเก้าครั้งก็ไม่เสียใจก็ใช้ไม่ได้อีกต่อไป
ที่แย่กว่านั้นคือ ฮั่วเทียนอีต้องปีนเขาไปพร้อมกับอิ่งเก้า!
ยังดีที่ภูเขาหิมะแห่งนี้พิเศษมาก ภายใต้กฎของภูเขาหิมะ ทุกคนล้วนไม่ต่างจากคนธรรมดา
ฮั่วเทียนอีจึงไม่ได้เป็นตัวถ่วงอิ่งเก้า
ระหว่างปีนเขา อิ่งเก้าพลันหยุดฝีเท้า กวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง ราวกับเผชิญศัตรูตัวฉกาจ
ฮั่วเทียนอีพลอยตึงเครียดไปด้วย เขาถามเสียงเบาว่า
“เกิดอะไรขึ้น?”
อิ่งเก้าตอบอย่างจริงจัง “นายรู้สึกไหมว่าตั้งแต่เมื่อครู่ มีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องพวกเราอยู่?”
ฮั่วเทียนอี: “???”
“เจ้าหมายถึงท่านที่อยู่ลึกเข้าไปนั่นหรือ?”
เทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดจับจ้องพวกเขาสองคนอยู่ ก็เป็นเรื่องปกติ
อิ่งเก้าส่ายหน้า ไม่ได้พูดอะไรต่อ
ไม่ใช่เทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดแน่นอน
แต่เจ้าของสายตาคู่นั้นไม่ได้มีเจตนาร้าย อิ่งเก้าจึงยังไม่คิดถึงเรื่องนี้เป็นการชั่วคราว
เรื่องเร่งด่วนที่สุดคือต้องปีนขึ้นไปถึงยอดเขาก่อน!
คิดได้ดังนั้น เขาก็หันกลับไปตะโกนใส่ฮั่วเทียนอีว่า
“ปีนให้เร็วหน่อย!”
ฮั่วเทียนอี: “...”
...
ณ สถานพักฟื้นแห่งหนึ่งบนดาวสีน้ำเงิน
เจ้าหมาขาวพาผู้บาดเจ็บกลุ่มหนึ่งไปพบอิ่งสามซึ่งบังเอิญเดินผ่านมา