เย่ไป๋นึกไม่ถึงเลยว่า
แค่กลับมาครั้งเดียว เขาจะเจอหลุมศพของตัวเองเข้าให้
ขอแปลให้ฟังหน่อยสิ ไอ้ที่เรียกว่าเซอร์ไพรส์บ้าบอนี่มันคืออะไร?
เจ้าหมาขาวเองก็นึกไม่ถึงว่าเรื่องจะพลิกผันได้ถึงขนาดนี้
มันถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ
“พี่ ต่อไปเราจะทำอะไรดี?”
เย่ไป๋กลอกตา พูดอย่างรำคาญว่า
“อย่าเรียกฉันว่าพี่ ฉันไม่มีน้องชายที่น่าอับอายแบบแก”
พูดจบ เย่ไป๋ก็ขบคิดเรื่องนี้อย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง
เจอเรื่องอย่าเพิ่งลน กินอะไรสักหน่อยก่อน
เย่ไป๋จึงนั่งลง หยิบไก่ทอดหน้าเนินหลุมศพขึ้นมากินอย่างคล่องแคล่ว
เจ้าหมาขาว:......
นี่มันอะไรกัน?
ฉันกินของเซ่นของตัวเองเหรอ?
ยังไม่ทันที่เจ้าหมาขาวจะพูด ชายชราคนหนึ่งก็เดินแกว่งไปมาอย่างเชื่องช้า
พอเห็นสิ่งที่เย่ไป๋ทำ ชายชราก็กล่าวอย่างไม่พอใจว่า
“หนุ่มน้อย จะทำอะไรก็ไม่ทำ ดันมาขโมยของกินที่นี่!”
เย่ไป๋แก้ให้เขาอย่างจริงจัง
“ของพวกนี้ตั้งใจเอามาให้ผมกินอยู่แล้ว!”
“ยังจะเถียงอีก เด็กสมัยนี้นี่นะ ช่าง...ช่าง...”
ชายชราโกรธจนตัวสั่น เตรียมจะอบรมเย่ไป๋ให้สาสม
ทันใดนั้น ร่างของเขาก็แข็งทื่อ
เมื่อเดินเข้ามาใกล้ ชายชราก็มองเห็นป้ายหลุมศพชัดเจน
ด้านบนสุดของป้ายมีรูปถ่ายอยู่
ชายหนุ่มในรูปหน้าตาคล้ายกับคนตรงหน้าถึงเจ็ดแปดส่วนเมื่อมองแวบแรก!
ชายชราพูดตะกุกตะกัก
“เธอ...เธอ...”
เย่ไป๋ตอบอย่างจริงจังว่า “หิว เลยมาหาอะไรกินหน่อยครับ”
ชายชรากลอกตา ร่างล้มตึงไปด้านหลัง
แน่นอนว่าเย่ไป๋ไม่ปล่อยให้เขาล้มกระแทกพื้น
สายลมอ่อนโยนสายหนึ่งรองรับชายชราไว้ แสงสีเขียวสว่างวาบขึ้นบนร่างเขา พริบตาเดียวก็ฟื้นคืนสติ