ม้าขาวปรากฏตัวต่อหน้าเย่ไป๋ แน่นอนว่าไม่ได้มาเพื่อชมเชยกันไปมา
เจ้าหมาขาวสงสัยอยู่บ้าง ไม่เข้าใจว่าเย่ไป๋คิดจะทำอะไร
“พี่ ตอนนี้เราจะกลับกันเลยเหรอ?”
เพิ่งมาถึงก็จะไปแล้วหรือ?
แวะมากินไก่ทอดไปหลายร้อยหยวน กวาดสุสานตัวเองสักหน่อย แล้วก็รีบกลับเลย?
กำหนดการจะเร่งรัดเกินไปหรือเปล่า?
“กลับน่ะกลับ แต่ไม่ใช่ตอนนี้”
เย่ไป๋มองม้าขาวแล้วถามอย่างจริงจังว่า
“พาฉันกลับไปในอดีตได้ไหม? อดีตของโลกนี้...ช่วงเวลาบนป้ายหลุมศพน่ะ”
ม้าขาวมองเย่ไป๋อย่างเย็นชา
“นายกำลังสงสัยในตัวฉันหรือ?”
ไม่ว่าจะอยู่ในโลกไหน มันก็เป็นเศษเสี้ยวต้นกำเนิดนิรันดร์ ผู้ครอบครองพรสวรรค์ระดับ SSS การเดินทางข้ามแม่น้ำกาลเวลาสำหรับม้าขาวนั้นง่ายดายราวกับกินข้าวดื่มน้ำ
“ก็ไม่ถึงขนาดนั้น”
เย่ไป๋ก้มลงเตะเจ้าหมาขาวทีหนึ่ง พลางอธิบายว่า
“เจ้านี่มันห่วยแตกเกินไป ทำให้ฉันหมดศรัทธาในพรสวรรค์ระดับ SSS อยู่เรื่อย”
เจ้าหมาขาวทนไม่ไหวอีกต่อไป ตัดสินใจทำอะไรสักอย่างเพื่อพิสูจน์ตัวเอง
มันก้มลงงับชายกางเกงของเย่ไป๋เต็มแรง
แต่แม้แต่รูบนเสื้อผ้าก็ยังงับไม่เข้า...
ม้าขาวพยักหน้าเบา ๆ ยอมรับคำอธิบายของเย่ไป๋
มีเจ้าตัวน่าอับอายแบบนี้อยู่ด้วย ก็สมควรแล้วที่มันจะเป็นความอัปยศของพรสวรรค์ระดับ SSS
ม้าขาวยืนนิ่ง หลับตาทั้งสองข้าง ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
เมื่อมันลืมตาขึ้นอีกครั้ง น้ำตาปนเลือดก็ไหลลงมาเป็นสาย
ม้าขาวทำหน้าตาย เอ่ยอย่างเย็นชาว่า
“หาพิกัดเจอแล้ว นายต้องสนใจแน่”
เจ้าหมาขาวที่นั่งยอง ๆ อยู่ข้างเท้าเย่ไป๋ถามอย่างระมัดระวังว่า
“พี่ ไม่เจ็บเหรอ?”