ทีมคนแก่ คนอ่อนแอ คนป่วย คนพิการ และเด็กน้อย ออกเดินทางสู่ชัยชนะ
“เจ้าแบกหามสัมภาระ ฉันจูง...”
เย่ไป๋ฮัมทำนองประหลาดอีกแล้ว
คนที่อยู่ตรงนั้นชินกับอาการป่วยทางจิตเป็นพัก ๆ ของอสูรแล้ว
คนที่จะเป็นผู้สืบทอดสายเลือดผู้แข็งแกร่งที่สุดได้ อย่างน้อยก็ต้องมีข้อบกพร่องกันบ้าง
เทียบกับคนอื่น ๆ อีกหลายคนแล้ว อสูรนับว่าปกติมากทีเดียว
หลังศึกใหญ่จบลง ก็มีทั้งข่าวดีและข่าวร้าย
ข่าวดีคือเย่ไป๋ยังไม่ตาย
ข่าวร้ายคือค้อนของเสวียเหมิงหนักหน่วงเกินไป เหมืองทองถล่มลงมา ตอนนี้ทุกคนติดอยู่ใต้ดิน
เส้นทางที่กาเบรียลใช้ตามมาถล่มลงทันทีที่เขามาถึง
เบื้องหน้าเย่ไป๋มีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา
[คุณอยู่ตรงจุดที่มิติของห้วงลึกที่แปดเปราะบาง หลังจากการต่อสู้เมื่อครู่ มิติที่เปราะบางอยู่แล้วก็ยิ่งแย่ลงไปอีก...]
[หากไม่อยากหลุดออกจากห้วงลึกที่แปดแล้วเข้าไปในห้วงสุญญากาศ ก็เดินช้า ๆ และอย่าทำอะไรเสียงดัง]
ช่วยไม่ได้ เทพมารองค์ที่ห้ายังรออยู่ในห้วงสุญญากาศ
ถ้าเย่ไป๋หลุดออกจากห้วงลึกที่แปดเมื่อไร รับรองว่าไม่มีอะไรดีรออยู่แน่!
ใช้พลังที่แข็งแกร่งเกินไปก็ไม่ได้ แถมยังต้องหลบเลี่ยงรอยแยกมิติ
ความเร็วของทุกคนตอนเดินทางกลับจึงช้าลงโดยปริยาย
เย่ไป๋เองก็ไม่ได้อยู่ว่าง เขาคอยระวังตัวพลางคิดทบทวนสถานการณ์ตรงหน้า
“อันตรายยังไม่หมดไป!”
นี่คือสัญชาตญาณของเย่ไป๋ และยังเป็นการประเมินอย่างมีเหตุผลของเขาด้วย
มีเพียงกรณีเดียวเท่านั้นที่นับว่าอันตรายคลี่คลายแล้ว นั่นคือเย่ไป๋ได้พบกับผู้แข็งแกร่งที่สุดของมนุษยชาติ!