ขอคุยกับทุกคนสักหน่อย ถือเป็นการสรุปและทบทวนสิ่งที่เขียนมาจนถึงวันนี้ อาจจะเยิ่นเย้อไปบ้าง หวังว่าทุกคนจะอดทนอ่านจนจบนะ
ตอนวางโครงเรื่องนี้ในช่วงแรก ผมแบ่งไว้เป็นสองช่วงใหญ่ ๆ ช่วงแรกเล่าเรื่อง[สามจอมพลังกับตัวถ่วงหนึ่งคน] ส่วนช่วงหลังเล่าเรื่อง[อสูร จอมพลังแห่งมนุษยชาติ]
ภายใต้กรอบนี้ เนื้อเรื่องทั้งเล่มก็ค่อย ๆ คลี่คลายออกมา
ตอนเริ่มเขียนหนังสือเล่มนี้ ผมเพิ่งหายจากอาการป่วยหนัก อาการหอบหืดดีขึ้นมาหน่อย ก่อนเปิดเรื่องแค่สองวันก็ต้องนอนนิ่งอยู่บนเตียงเพราะกล้ามเนื้อเอวอักเสบจากการใช้งานหนัก
แม้แต่บทเปิดที่ส่งให้บรรณาธิการ ผมก็เขียนไปแค่ 2,000 ตัวอักษร บรรณาธิการบอกให้ลงเรื่องไปเลยก็แล้วกัน
บทเปิดทั้งหมดเขียนขึ้นในสภาพที่ย่ำแย่มาก
ตอนนั้นผมเพิ่งมาถึงแพลตฟอร์มฟานเฉียน เลยคิดว่าเขียนเป็นเล่มแรกลองมือดูก็แล้วกัน ถ้าพอหาเงินประทังชีวิตได้ก็ดี ถ้าไม่ได้ อย่างน้อยมีน้ำแกงให้ซดก็ยังดี
แล้วก็เกิดผลต่อเนื่องที่แย่มากอย่างหนึ่งขึ้นมา บทเปิดที่เขียนไปนี่แย่จริง ๆ
ไอ้เฒ่าแก้บทเปิดไปหลายรอบ แต่ภายใต้กรอบเดิมก็ปรับอะไรได้ไม่มาก สรุปคือช่วยไม่ไหวแล้วล่ะ
เพื่อนนักอ่านหลายคนจับผิดบทเปิด ทั้งจุดบกพร่องและข้อด้อยต่าง ๆ รวมถึงการวางเงื่อนไข[เก็บพลัง]ตั้งแต่แรกก็ออกจะเหลวไหลไปหน่อย
ตอนนั้นผมคิดว่า ให้สกิลโจมตีสุดเท่ ไร้เทียมทาน และสุดยอดสักอย่างกับตัวเอกไปเลยก็แล้วกัน
เกือบทำให้ช่วงต้นเรื่องพังไม่เป็นท่า
ถึงหลังจากนั้นจะพยายามอุดช่องโหว่หลายจุด และเก็บปมที่ปูไว้ตามแผนได้สำเร็จ
แต่ยิ่งเนื้อเรื่องดำเนินไป ปัญหาในบทเปิดก็เหมือนก้อนหินในรองเท้า ทำให้ทุกย่างก้าวอึดอัดไปหมด
ปัญหาในบทเปิดไม่ได้สลักสำคัญอะไรนัก
หนังสือเล่มนี้เริ่มเขียนได้เข้าที่เข้าทางจริง ๆ ก็ตอนที่สร้างตัวละคร[อิ่งเก้า]ขึ้นมา ความสัมพันธ์ระหว่างตัวเอกกับเหล่าจอมพลังเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง และเรื่องราวค่อย ๆ เข้าสู่เส้นทางที่ควรจะเป็น
เพราะงั้นที่มีผลงานอย่างทุกวันนี้ ไอ้เฒ่าควรคุกเข่าคารวะจิ่วเย่สักที