คิดอะไรได้ ก็ทำสิ่งนั้น
นี่แหละคือเซียวเหยา
ไม่มีใครสังเกตเห็นเมฆขาวก้อนหนึ่งลอยออกจากหอคอยนิรันดร์
ยามเซียวเหยาไม่อยากให้ใครสนใจ ก็ไม่มีใครสังเกตเห็นตัวเขาได้
เมฆขาวลอยไปถึงไหนก็ไม่รู้ ก่อนจะหยุดลงกะทันหัน
ตรงชายขอบเมือง เมฆขาวแปลงกายเป็นนักพรต
นักพรตเดินหน้าต่อ
“แม่จ๋า ดูคุณลุงคนนั้นสิ บินได้ด้วย!”
เซียวเหยาได้ยินเสียงเด็ก จึงมองไปรอบ ๆ
ทุกคนกำลังเดิน มีเพียงเขาที่ลอยอยู่กลางอากาศ เคลื่อนไปข้างหน้าราวกับผี
เซียวเหยาคิดว่าแบบนี้เร็วกว่า
ที่ผ่านมาเขามักยืนอยู่บนเมฆขาว บางครั้งก็ยืนอยู่บนหลังเต่า
หลังเด็กพูดจบได้ไม่นาน เท้าทั้งสองของเซียวเหยาก็แตะพื้น ก่อนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
เขาเดินเป็น
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เด็กอีกคนก็แหงนหน้าถามนักพรตว่า “คุณลุงไม่ใส่รองเท้า ไม่เจ็บเท้าเหรอครับ?”
เซียวเหยาก้มลงมองตัวเอง แล้วมองคนอื่น ๆ
ทุกคนสวมรองเท้ากันหมด
ไม่ได้มาโลกมนุษย์นาน พอออกจากบ้านเขาเลยลืมใส่รองเท้า
รองเท้าผ้าคู่หนึ่งปรากฏขึ้นบนเท้าของเซียวเหยา
เขาเดินต่อไป
เซียวเหยาเดินไปเรื่อยเปื่อยอย่างไร้จุดหมายในเมืองแห่งนี้
ไม่นานนัก เซียวเหยาก็ถูกเจ้าหน้าที่กรมป้องกันเมืองสองคนขวางไว้
เด็กคนหนึ่งเป็นคนนำทางให้พวกเขา
“คุณลุง คนนี้แหละครับ ยืนเอ๋ออยู่กลางถนน รถจะชนแล้วยังไม่รู้จักหลบ...”
จอมยุทธ์คนหนึ่งเดินเข้าไปหาเซียวเหยา แล้วเอ่ยอย่างเป็นมิตรว่า
“คุณครับ ขอเอกสารประจำตัวหน่อยครับ”