เย่ไป๋ไม่เปิดโอกาสให้เทพมารใหญ่พูดต่อ เขาหันหลังเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังของเจ้าหมาขาวให้เทพมารใหญ่มองตาม
อวดเก่งเสร็จก็เผ่น แบบนี้มันเร้าใจจริง ๆ!
หลังออกจากห้วงลึกที่หนึ่ง เย่ไป๋ก็เดินทางไกลเป็นพิเศษ มุ่งหน้าไปยังห้วงลึกที่สอง และพบเทพมารองค์ที่สองในสภาพมอมแมมไปทั้งตัว
“เอ๊ะ ตำหนักจักรพรรดิมารของแกโดนใครรื้อไปล่ะ?”
เย่ไป๋มองตำหนักจักรพรรดิมารที่ไม่เหลือคุณค่าอะไรแล้ว ก่อนถอนหายใจ รู้สึกว่าทริปนี้คงไม่มีอะไรให้กอบโกย
เขาจึงหันไปมองเทพมารองค์ที่สองตามธรรมชาติ
เมื่อเทียบกับเทพมารใหญ่แล้ว เทพมารองค์ที่สองได้รับการปฏิบัติในระดับเดียวกัน
ตอนนี้อีกฝ่ายนอนแผ่อยู่บนพื้น ถูกท่านอิ่งสามกดเอาไว้จนขยับไม่ได้
พอเทพมารองค์ที่สองเห็นเย่ไป๋มา โดยเฉพาะเมื่อสังเกตว่าอีกฝ่ายไม่ยอมสวมแม้แต่หน้ากาก ก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“ท่าน...ข้ามเส้นนั้นไปแล้วหรือ?”
เย่ไป๋ส่ายหน้า
ตอนนี้พลังต่อสู้ของเขานับว่าใกล้เคียงระดับจอมพลัง และสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามีหน้าผาสูงชันขวางอยู่ตรงหน้า
มีเพียงการเป็นจอมพลังเท่านั้น ถึงจะข้ามเส้นนี้ไปได้