อิ่งสองเคยคิดว่า พอเซียวเหยาเข้าไปอยู่ในจักรวาลสรรพสิ่งแล้ว ทุกอย่างก็เรียบร้อยหมดห่วง
นี่มันลงตัวครบวงจรแล้วไม่ใช่หรือ!
เขาไม่เคยคิดเลยว่านี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้าย
เซียวเหยาทำงานในจักรวาลสรรพสิ่งได้แค่ชั่วโมงเดียว อิ่งสองก็มองออกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
จอมพลังทำธุรกิจยุติธรรมจริง ๆ!
ของราคา 10 หยวน เซียวเหยาก็ขาย 10 หยวนจริง ๆ!
ไม่กำไรแม้แต่แดงเดียว!
ก่อนที่อิ่งสองจะทันได้เสนอความคิดของตัวเอง เซียวเหยาก็หยุดมือเสียก่อน
เขาได้ข้อสรุปอย่างมีหลักการว่า
“ทำแบบนี้ต่อไป เงินค่ายาของนายไม่พอหรอก”
อิ่งสองพยักหน้ารัว ๆ เห็นด้วยกับคำพูดของอีกฝ่ายอย่างยิ่ง
อิ่งสองอยากถามจริง ๆ ว่า ในเมื่อท่านมีจักรวาลสรรพสิ่งอยู่แห่งหนึ่ง ทำไมไม่ใช้มันตรง ๆ ล่ะ?
เซียวเหยาขมวดคิ้วถามว่า
“นายอยากถามว่า ในเมื่อฉันมีจักรวาลสรรพสิ่งอยู่แห่งหนึ่ง ทำไมไม่ใช้มันตรง ๆ ใช่ไหม?”
อิ่งสอง: ......
เห็นชัดขนาดนั้นเลยหรือ?
เมื่อเจอคำถามของเซียวเหยา อิ่งสองทำได้เพียงพยักหน้าตามความจริง
เซียวเหยาอธิบายอย่างจริงจังว่า
“ของในจักรวาลสรรพสิ่ง ก็เป็นของจักรวาลสรรพสิ่ง”
เอ่อ...
ถึงจะไม่เข้าใจตรรกะที่แน่ชัดของเซียวเหยา
แต่
อิ่งสองคิดว่า ในเมื่อเขาเป็นคนบ้าอยู่แล้ว จะไม่เข้าใจก็คงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
จักรวาลสรรพสิ่งใช้ไม่ได้ ก็ต้องเปลี่ยนวิธีหาเงินแล้ว
เซียวเหยาเตรียมจะออกไปลากคนที่เดินผ่านบนถนนมาถามอีกครั้ง
“อย่าเลย อาสาม!”
อิ่งสองตาไว รีบห้ามเซียวเหยาไว้ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า
“อาสาม ถ้าจะถามคนนอก ถามฉันโดยตรงไม่ดีกว่าหรือ!”
เซียวเหยาถามกลับว่า “แต่นายเป็นคนบ้า”
“ฉันบ้า ไม่ได้แปลว่าทุกคำที่พูดจะเป็นคำพูดของคนบ้านี่!”