เอาเงินเหรอ?
อิ่งสองหัวเราะออกมา
ลองดูสิว่าตอนนี้ข้างนอกยังมีเงินเหลืออยู่ที่ไหน!
อยู่กับอสูร กินข้าววันละสามมื้อยังหิวโหย แค่รักษาชีวิตไว้ได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว ยังจะหวังมีเงินอีกเหรอ?
“ฉันไม่มีเงิน”
อิ่งสองตอบอย่างตรงไปตรงมา ก่อนจะอธิบายเหตุผลอย่างจริงจัง เขารู้ว่าเซียวเหยาเป็นจอมพลังที่ยึดถือเหตุผลมาตลอด
“ฉันไม่มีเงินจ่ายค่ารักษา เพราะงั้นก็รักษาไม่ได้ แบบนี้สมเหตุสมผลใช่ไหม!”
“อืม”
เซียวเหยาพยักหน้าแล้วพูดต่อ
“ไปขอผู้ปกครองของนายสิ”
อิ่งสองแทบสิ้นหวัง “งั้นก็ไปขอสิ!”
ผู้ปกครองของฉันก็คือนายไม่ใช่หรือไง!
ก็ขอค่ารักษาจากตัวเองสิ!
เซียวเหยาพูดต่อ “ผู้ปกครองของนายก็ไม่มีเงินเหมือนกัน”
อิ่งสอง: ......
เซียวเหยา เจ้าของจักรวาลสรรพสิ่ง จอมพลังรุ่นที่สามของมนุษยชาติ ผู้มีอำนาจ ทรัพย์สิน และสถานะอยู่บนจุดสูงสุดทุกด้าน
ยังกล้าบอกว่าตัวเองไม่มีเงินอีกเหรอ?
อิ่งสองไม่รู้จะพูดอะไรดี
“ถ้าอย่างนั้น... ฉันไม่มีเงิน ผู้ปกครองของฉันก็ไม่มีเงิน โรคนี้... เราก็ไม่รักษาแล้วใช่ไหม?”
อิ่งสองแทบอยากคุกเข่าลงโขกหัวให้เซียวเหยา
ถึงกับเริ่มตีสนิทด้วยการไล่ค้นเครือญาติ พลิกดูผังตระกูล
“ดูสิ เมื่อก่อนพ่อฉันกับเมิ่งยีนเคยสาบานเป็นพี่น้องกัน ให้ฉันเรียกเมิ่งยีนว่าพ่อบุญธรรม ถึงฉันจะไม่ได้เรียกจริง ๆ แต่อย่างน้อยก็ถือเป็นลูกบุญธรรมครึ่งตัวได้ใช่ไหม!
ฉันยังเป็นโรคหลายบุคลิก นับเป็นมารสองตนก็ไม่เกินไปใช่ไหม!
สองคูณศูนย์จุดห้า เท่ากับฉันเป็นลูกบุญธรรมของเมิ่งยีนหนึ่งคน...”