เคลียร์ระดับห้าเอสเอสแบบง่าย ๆ
เย่ไป๋เคยผ่านประสบการณ์แบบนี้มาแล้ว ไม่ใช่ครั้งแรก
ครั้งแรกอาจไม่คุ้น ครั้งที่สองก็ชำนาญ
นี่เป็นครั้งที่สี่แล้ว เขาชินจนชาไปหมด
ทันทีที่ออกจากหอคอยนิรันดร์ คนอื่น ๆ ก็กลับไปยังพื้นที่ส่วนตัวของเย่ไป๋โดยอัตโนมัติ
ส่วนเย่ไป๋ก็ไม่ได้แวะอยู่ที่นครแกนกลางนิรันดร์นานนัก
ตอนนี้รังหมาป่าไม่เกิดเสวียเหมิงขึ้นมาอีกแล้ว
รังหมาป่าที่ไม่มีเสวียเหมิง ต่อให้เป็นหมาก็ยังไม่ไป!
ถึงเย่ไป๋จะไป ก็ทำได้แค่กอบโกยเงินค่าเหล้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่มีเนื้อชิ้นโตให้แทะ
ยิ่งไปกว่านั้น เย่ไป๋จัดการไว้ก่อนแล้ว กู่จินจะไปซื้อของที่รังหมาป่าทุกวัน
เงินค่าเหล้าพวกนี้ ไม่จำเป็นต้องให้เย่ไป๋ลงมือหาเองอีกต่อไป!
ในฐานะว่าที่จอมพลังของมนุษยชาติ อย่างน้อยก็ต้องรักษาหน้าตากันบ้าง!
พอไม่มีเสวียเหมิง รังหมาป่าก็ไม่น่าดึงดูดใจเย่ไป๋อีกต่อไป
เขาจึงข้ามกิจวัตรประจำวันไปเสีย แล้วกลับป่านิรันดร์ตรงไปยังหอคอยนิรันดร์ทันที
เมฆขาวก้อนหนึ่งรออยู่ก่อนแล้ว
หลังจากคารวะ เย่ไป๋ก็ขึ้นไปนั่งบนเมฆขาว
นี่มันความรู้สึกเหมือนได้บินเลย—
นั่งอยู่บนเมฆขาวแล้วทะยานขึ้นจากจุดเดิม
เย่ไป๋รู้สึกว่ามันคล้ายเมฆตีลังกาอยู่หน่อย ๆ ในที่สุดความฝันวัยเด็กก็เป็นจริง
“วันหลังฉันจะทำสักอัน...”
เพียงชั่วความคิดเดียว เย่ไป๋ก็มาถึงนอกชั้นที่ 99
หลังจากสหายแชตอสูรออนไลน์แล้ว ก็ทักทายกันตามปกติ
“สวัสดีตอนเย็น”
“สวัสดี”
หลังทักทายกันตามกิจวัตร เย่ไป๋ก็ถามเรื่องที่เกี่ยวข้องกับหายนะล้างโลก