“วิธีนี้จะได้ผลจริงเหรอ...”
ซุนหลี่มองอิ่งเก้า แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย
ถ้าคนพูดเป็นเสวียจิ่ว ซุนหลี่คงเชื่อโดยไม่มีเงื่อนไข
แต่อิ่งเก้าน่ะหรือ...
รู้ ๆ กันอยู่
ความน่าเชื่อถือของจักรวาลสรรพสิ่งหมอนี่ติดลบแทบจะตลอด
“ฉันจะหลอกนายไปทำไม!”
อิ่งเก้ากลอกตา ก่อนพูดอย่างมั่นใจว่า
“ในแม่น้ำกาลเวลาจะมีอันตรายอะไรได้ เทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดจะพุ่งออกมากินนายงั้นหรือ?”
“อีกอย่าง ลองถามใจตัวเองดูสิว่าเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดอยากกินนายหรือเปล่า!”
“...”
ระหว่างที่ทั้งสองคุยกัน ราชันสวรรค์ฮั่วก็เข้าใจความจริงในอดีต
หลังจากเสวียจิ่วพลีชีพในศึกครั้งนั้น เทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดก็บาดเจ็บหนัก
แต่ถึงอย่างนั้น
แม้จะบาดเจ็บหนัก เทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดก็ยังฆ่าอิ่งเก้ากับซุนหลี่ได้ง่ายดาย
ที่พวกเขาหนีออกมาจากห้วงลึกอันแข็งแกร่งที่สุดได้ ก็เพราะเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดไม่อยากกินซุนหลี่
พูดอีกอย่างก็คือ แม้แต่เทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดยังรังเกียจว่าเขาเป็นตัวซวย...
นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ซุนหลี่ไม่กลัวอะไร
“ฟังดูมีเหตุผลอยู่นะ...”